{"id":2010,"date":"2023-11-13T06:52:20","date_gmt":"2023-11-13T06:52:20","guid":{"rendered":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/?p=2010"},"modified":"2023-11-13T08:13:06","modified_gmt":"2023-11-13T07:13:06","slug":"%f0%9f%aa%90-uitgesteld-genot-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/?p=2010","title":{"rendered":"\ud83e\ude90 Uitgesteld genot (1)"},"content":{"rendered":"
\n
\n
\n\n\n\n
\n
<\/p>\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n

\ud83e\ude90 Uitgesteld genot (1)<\/h1>\n

Uit haar katoenen broek haalde ze zo\u2019n Napoleon-snoepje.<\/p>\n

Bij de Mariaplaats, in Utrecht. Met twee handen haalde ze de bal uit de plastic verpakking en stak die daarna in haar mond. Ze propte die in de hoek van haar wang.<\/p>\n

Met een bolle wang zei ze:<\/strong> \u2018Wil je ook?\u2019<\/p>\n

Ik zei:<\/strong> \u2018Heb je nog dan?\u2019 Ze knikte en zei: \u2018Open je mond.\u2019<\/p>\n

Vervolgens pakte ze de bal met twee vingers van haar tong af en legde die op die van mij en ik zweer het je:ik heb nog nooit zo bewust gezogen aan zo\u2019n zuurballetje als dit. Het idee alleen al van haar speeksel vermengd met het zure, waar je kaken van straktrekken, in mijn mond.<\/p>\n

Mijn mond.<\/p>\n

\u2018Je hebt zulke droevige ogen,\u2019 zei ze toen en ze stak de weg over.<\/p>\n

Ik snap niet waarom mensen verliefdheid het lekkerste gevoel in de wereld vinden. Je eet en slaapt nauwelijks meer en elk woord dat is gezegd blijft maar ronddwalen in je gedachten. Zoals: \u2018Je hebt zulke droevige ogen.\u2019<\/p>\n

We gingen een hotel binnen in een van die zijstraatjes in de binnenstad van Utrecht.<\/p>\n

Op de begane vloer was een borrel gaande. Vrouwen in rokjes en blouses, mannen in jasjes en overhemden en personeel dat met dienbladen rondliep, met daarop gevulde glazen en warme hapjes waar je de naam niet van wist.<\/p>\n

En daar waren wij.<\/p>\n

De mannen van alle leeftijden keken naar haar en het gaf mij een goed gevoel. Dat ik naast haar liep en iets had beleefd waar de rest niet eens over durfde te dromen.<\/p>\n

Dat haar Napoleon-snoepje in mijn mond was beland.<\/p>\n

Romy had de mouwen van haar blazer opgerold en liep naar een gast met een brilletje toe.<\/p>\n

\u2018Hoi,\u2019 zei ze. \u2018Ben jij Hendrik?\u2019<\/p>\n

Hij knikte en zei: <\/strong>\u2018Goed dat jullie er zijn\u2019 en hij wees naar een klein podium met aan elke kant een geluidsbox ernaast op zo\u2019n paal. Hij legde de planning van deze avond uit, vroeg of we wat wilden drinken en of we een usb-stick met de powerpoint hadden. Daarna liep hij met de usb-stick weg.<\/p>\n

Romy keek me aan en vroeg: <\/strong>\u2018Gespannen?\u2019<\/p>\n

\u2018Ja,\u2019 zei ik en merkte nu pas hoe hoog mijn ademhaling was.<\/p>\n

\u2018Zo kom je niet over,\u2019 zei ze. \u2018Dat is wel goed, toch? Als niemand het merkt.\u2019<\/p>\n

\u2018Daar ben ik ook niet bang voor,\u2019 zei ik. \u2018Het is meer dat ik altijd een angst heb dat daar op dat podium niets meer uit me komt. Dat ik alleen maar kan staren, terwijl ik alles hoor, zie en ruik.\u2019<\/p>\n

\u2018Is dat weleens gebeurd dan?\u2019 vroeg ze.<\/p>\n

\u2018Toen mijn vader zijn lul in mijn oma had geparkeerd in de keuken, toen ik mijn broodtrommel was vergeten,\u2019 zei ik. <\/p>\n

Ik pakte haar bij haar schouder vast en zei:<\/strong> \u2018Ik ga plassen.\u2019<\/p>\n

\u2018Wacht. Wat?\u2019 zei ze toen ik haar passeerde.<\/p>\n

Je wil geen gevoelens krijgen. Maar je krijgt ze. Omdat je te veel tijd met elkaar doorbrengt. Omdat ze echt naar je luistert. Omdat ze je echt begrijpt. Maar ja. Je bent collega\u2019s. Het laatste wat je nodig hebt is drama. Bovendien had ze al een vriend. Hij stond zelfs als achtergrondfoto op haar telefoonscherm en ze had het altijd over hem met zo\u2019n zachte toon in haar stem.<\/p>\n

De mensen klapten voor me, terwijl Romy de bovenste knoop van mijn overhemd open deed. \u2018Dit staat zo sexy,\u2019 zei ze. \u2018Als je het even niet meer weet, zoek mij op in het publiek en kijk naar mij. Ok\u00e9?\u2019<\/p>\n

Mijn naam klonk door de boxen heen en ik stapte het kleine podium op. Ik nam de microfoon over van Hendrik en knikte naar de mensen, zonder hun gezichten te zien.<\/p>\n

Achter me verscheen een foto van Mr. Beast. Zoals hij al tig keer dit jaar achter Romy was verschenen.<\/p>\n

Ik vroeg:<\/strong> \u2018Wie kent hem?\u2019<\/p>\n

Niemand reageerde en toen wist ik al dat de deal rond was. \u2018Schaam je,\u2019 zei ik. \u2018De toekomst is nu en hij is het.\u2019 Ik wees naar achteren met mijn duim. \u2018In een dag bereikt hij meer mensen dan dertig seconden reclame inkopen op het aankomende WK voetbal.\u2019<\/p>\n

De mensen hingen aan mijn lippen en toch wilde ik de goedkeurende blik van Romy zien. Dat het echt goed ging. Maar ze was nergens te bekennen.<\/p>\n

Toen het avondprogramma was afgelopen, zwol het geluid op van pratende aangeschoten mensen. Romy deed haar ding bij de mensen in de duurste pakken. Af en toe een hand op hun armen leggen, visitekaartjes ontvangen en proberen een afspraak te regelen.<\/p>\n

Ik stond aan de zijkant van de zaal bij een sta-tafel. Pinda\u2019s in mijn hand, die ik een voor een in mijn mond liet glijden. Een vrouw in een lichtblauwe jurk kwam op me af en stak haar hand uit. \u2018Oh sorry,\u2019 zei ik en stak mijn elleboog uit. \u2018Mijn handen zijn vies van de nootjes.\u2019<\/p>\n

\u2018Iedereens handen zijn vies,\u2019 zei ze met een twinkeling in haar ogen. De rimpels bij haar decollet\u00e9 verraadden haar echte leeftijd.<\/p>\n

\u2018Leuk verhaal,\u2019 zei ze, terwijl ze knikte naar het podium. \u2018Wat zou jij doen als je doelgroep bestaat uit een nieuwe generatie overgevoelige jongeren die nauwelijks geld hebben, maar je toch wil dat ze een duur product van je kopen?\u2019<\/p>\n

Ik knikte en klapte de korrels van mijn handen af. \u2018Ze minder alleen laten voelen met je content,\u2019 zei ik.<\/p>\n

\u2018Goh,\u2019 zei ze en ze haalde een visitekaartje uit haar handtasje en gaf het aan me. Yvette stond erop. Marketingdirecteur. Van een schoenenmerk.<\/p>\n

Toen draaide Romy zich om en keek in mijn ogen. Ook al stonden er minstens drie bartafels met vele mensen tussen ons in. Ze keek naar mij. En haar Napoleon-bal had in mijn mond gezeten.<\/p>\n

\u2018Vind je het leuk wat je verkoopt?\u2019 vroeg ik.<\/p>\n

\u2018Waarom twijfel je?\u2019 vroeg ze.<\/p>\n

\u2018Je draagt de schoenen van een ander merk,\u2019 zei ik en knikte naar haar hakschoenen.<\/p>\n

\u2018Die opmerking kost je een lead,\u2019 zei ze en liep met een glimlach van me weg.<\/p>\n

\u2018Waarom zou je iemand uitnodigen die je naar de mond praat?\u2019 riep ik achter haar aan. Maar ze verdween in de mensenmassa.<\/p>\n

Romy kwam bij me staan en legde een hand op mijn onderrug.<\/p>\n

\u2018Heeft ze interesse?\u2019 vroeg ze.<\/p>\n

\u2018Absoluut,\u2019 zei ik.<\/p>\n

We keken elkaar aan. \u2018We zijn zo\u2019n goed team samen,\u2019 zei Romy.<\/p>\n

\u2018Ja, h\u00e8,\u2019 zei ik.<\/p>\n

\u2018Mag ik iets geks zeggen?\u2019 zei ze.<\/p>\n

\u2018Wat?\u2019 zei ik.<\/p>\n

Romy boog zich naar mijn oor toe. \u2018Nou,\u2019 fluisterde ze en toen voelde ik een zacht briesje van haar ademhaling tegen mijn oor. Haar shampoolucht bereikte mijn neus. Haar parfum. Haar lichaamswarmte.<\/p>\n

\u2018Zeg,\u2019 zei ik en legde een hand op haar onderrug.<\/p>\n

\u2018Nou,\u2019 fluisterde ze weer. \u2018Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar het windt me op. Dit. Met jou. Samen.\u2019<\/p>\n

Het windt me op. Zo\u2019n zin die me nog dagen zou kunnen achtervolgen.<\/p>\n

Maar het was niet die zin die me wakker hield. Nee.<\/p>\n

Ze deed een stap terug, ging met haar hand naar het schaaltje nootjes toe en schraapte er een aantal uit. <\/p>\n

Ze stopte ze een voor een in haar mond en zei toen al kauwend met open mond:<\/strong> \u2018Goed dat ik vanavond bij mijn vent slaap.\u2019<\/p>\n

EINDE<\/p>\n

Dit was een kort verhaal. Bedankt voor het lezen! Misschien volgen er de komende weken nog meer korte verhalen. Vandaag de (1) erbij.<\/em><\/p>\n

Liefs,<\/p>\n

Tomson<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n

\n
\n

Darko’s abonnement perks:<\/h2>\n

1) \ud83d\ude49 Exclusieve podcast
\u200b<\/strong>Drie keer in de week via je favoriete podcast-app meer verdieping en achtergrond op mijn mailteksten.<\/a>\u200b<\/p>\n

2) \ud83e\ude90 Mailarchief Darko’s ziel van Saturnus
\u200b<\/strong>Lees hier alle exclusieve e-mails terug. Ook download je hier de digitale bundels. Ga naar darkomailarchief.nl<\/a>\u200b<\/p>\n

3) \ud83d\udce6 Tomson Darko’s woorden in boeken, op posters en tasjes
\u200b<\/strong>Ontvang 20% korting in mijn shop met de code ’tomsondarkoisgeweldig2023′. <\/strong>Elke maandag en vrijdag verstuur ik je bestelling. <\/a>\u200b<\/p>\n

4) \ud83d\ude1e\ud83d\udca6 Sombere hitsigheid
\u200b<\/strong>Kan je jezelf volledig verliezen in een relatie? <\/strong>Bestel <\/strong>mijn (luister)boek ‘Sombere hitsigheid: Onbegrepen’<\/a>\u200b<\/p>\n

\n

Ok\u00e9. Dat was het weer voor vandaag<\/h2>\n
    \n
  • Als je dit een fijne mail vond, reageer alsjeblieft met een \ud83d\udc9b. (Dit soort feedback helpt me enorm met onderwerpen bepalen voor mijn vijfdaagse mail.)<\/span><\/li>\n<\/ul>\n
    \n

    <\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    \ud83e\ude90 Uitgesteld genot (1) Uit haar katoenen broek haalde ze zo\u2019n Napoleon-snoepje. Bij de Mariaplaats, in Utrecht. Met twee handen haalde ze de bal uit de plastic verpakking en stak die daarna in haar mond. Ze propte die in de hoek van haar wang. Met een bolle wang zei ze: \u2018Wil je ook?\u2019 Ik zei:…<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-2010","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-essay"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2010","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2010"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2010\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2010"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2010"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2010"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}