Heb je \u2019m al gezien?<\/p>\n\n\n\n
Of nou ja. Durf je ‘m te zien?<\/p>\n\n\n\n De film draait om een populaire fitnessinstructrice (Demi Moore) die wordt ontslagen omdat ze \u2018te oud\u2019 is. Dan besluit ze een mysterieus middel te nemen dat haar jonger maakt.<\/p>\n\n\n\n Wat volgt, is pure horror: uit haar lichaam wordt een jongere versie van haarzelf geboren (gespeeld door Margaret Qualley, die voor altijd in mijn hart zit, omdat ze in The leftovers speelt, mijn favoriete serie OOIT).<\/p>\n\n\n\n De afspraak is simpel: de jonge versie mag een week lang \u2018rondlopen\u2019, terwijl de oudere vrouw aan een infuus ligt. Daarna wisselen ze. Maar de jonge versie raakt verslaafd aan de aandacht en schoonheid – en weigert nog langer plaats te maken.<\/p>\n\n\n\n De gevolgen zijn\u2026 ranzig. Echt ranzig.<\/p>\n\n\n\n Ik zal niet meer verklappen, maar:<\/p>\n\n\n\n WAT. EEN. VRESELIJKE. SMERIGE. HORRORFILM.<\/p>\n\n\n\n Heerlijk.<\/p>\n\n\n\n De boodschap is niet subtiel, maar echt een ijsbal in je gezicht.<\/p>\n\n\n\n In interviews vertelt Fargeat dat de film een metafoor is voor hoe het streven naar een \u2018betere versie\u2019 van jezelf juist leidt tot meer zelfhaat. Ze zegt:<\/p>\n\n\n\n \u2018We leven in een wereld waarin we worden geacht te streven naar een betere versie van onszelf. Reclames, tijdschriften, films en sociale media geven je het gevoel dat je niet goed genoeg bent. The Substance schetst een luchtspiegeling. Onzekere personages krijgen een zogenaamde oplossing aangereikt die hun onzekerheid zou moeten verdrijven, terwijl hun zelfhaat alleen maar in stand wordt gehouden \u2013 of zelfs wordt vergroot.\u2019<\/p>\n\n\n\n Over eetstoornissen:<\/p>\n\n\n\n \u2018Elke vrouw die ik ken, heeft op enig moment in haar leven geworsteld met een eetstoornis \u2013 of zichzelf op een andere manier geweld aangedaan om aan een of ander beeld te voldoen.\u2019<\/p>\n\n\n\n En over haar eigen lichaam:<\/p>\n\n\n\n \u2018Als ik over mijn eigen lijf nadenk, herinner ik mij in elke levensfase zelfkritiek; een gedachte dat \u00ed\u00e9ts aan mijn lijf niet mooi of goed genoeg is. Toen ik jong was, vond ik mijn billen en borsten niet goed genoeg. Toen ik eindelijk tevreden was over mijn billen en borsten begon ik rimpeltjes in mijn gezicht te zien. Hoe komt het dat we in een wereld leven waarin vrouwen deze gedachten worden opgedrongen? Die vraag laat me niet los.\u2019<\/p>\n\n\n\n Volgens Fargeat moest de film extreem zijn omdat het geweld tegen vrouwen\u2014letterlijk en figuurlijk\u2014ook extreem is:<\/p>\n\n\n\n \u2060\u2018De film is een metafoor voor het geweld dat we onszelf als vrouwen aandoen. Voor het geweld dat vrouwen in onze samenleving wordt aangedaan. Dat geweld is zeer extreem. Het voelde daarom logisch een extreme film te maken.\u2019<\/p>\n\n\n\nHorror als spiegel<\/h2>\n\n\n\n
Schoonheid als zelfhaat<\/h2>\n\n\n\n