Heb jij je playlist voor je begrafenis al klaar eigenlijk?<\/p>\n\n\n\n
Tijdens mijn studie was dit een voortdurend gesprek met m\u2019n studievrienden. Welke liedjes in welke volgorde op je eigen begrafenis.<\/p>\n\n\n\n
Het is goed om hierover na te denken en het te documenteren.<\/p>\n\n\n\n
Moet je eens voorstellen dat ze \u2018Happy\u2019 van Pharrell Williams (2013) draaien en na afloop mensen zeggen: goh, dat \u2018ie zo\u2019n fan van Pharrell was.<\/p>\n\n\n\n
Daar gaat mijn legacy<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Ik denk dat muziek \u2013 naast seks \u2013 ook de grootste tegenstelling van de dood is.<\/p>\n\n\n\n \u00dcberhaupt.<\/p>\n\n\n\n Dat de mens ooit van de restanten van dood materiaal muziekinstrumenten ging maken, druipt de symboliek toch vanaf? Van bot en ivoor, hout, dierlijke huiden, schelpen en stenen.<\/p>\n\n\n\n Ik zeg het je, de dood kan dansen.<\/strong><\/p>\n\n\n\n Ik zeg je dit ook: je eigen begrafenislijstje up-to-date houden is het teken dat we leven.<\/p>\n\n\n\n Vroeger had ik \u2018The End\u2019 van The Doors (1967) en \u2018Knockin\u2019 on Heaven\u2019s Door\u2019 van Guns N\u2019 Roses (1990) en \u2018Hells Bells\u2019 van AC\/DC (1980) eropstaan.<\/p>\n\n\n\n Mede omdat ik veel naar deze bandjes luisterde. Maar nu is het me te pathisch. En het zijn niet deze nummers van deze bands waar ik nou een speciale connectie mee heb.<\/p>\n\n\n\n Nee.<\/p>\n\n\n\n Een liedje voor je begrafenis moet een zwaar, dromerig gevoel oproepen, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. En je moet er een persoonlijke connectie mee hebben.<\/p>\n\n\n\n Het moet niet \u2018cringe\u2019 worden, snap je?<\/p>\n\n\n\n Journalist Doortje Smithuijsen (1990) had in een mooi betoog over het gevoel \u2018cringe\u2019 een bekentenis dat ze wegtrok bij een begrafenis bij een liedje.<\/p>\n\n\n\n Drie keer raden welke.<\/p>\n\n\n\n \u2018My Way\u2019 van Frank Sinatra (1969).<\/p>\n\n\n\n Afgelopen jaar had ik keiharde cringe op een begrafenis. Het was de uitvaart van iemand die ik niet heel goed kende \u2013 een familievriend, zo iemand die decennialang je leven in- en uitloopt, tot hij daar dus ineens mee stopt. Aan het eind van de dienst, toen de kist werd weggedragen, begon het nummer My Way<\/em>, van Frank Sinatra. En daarmee begon ook mijn cringe.<\/p>\n\n\n\n En dan vervolgt ze:<\/p>\n\n\n\n My Way<\/em> is een prachtig nummer, en ook ontzettend passend. \u2018And now, the end is near \/ I\u2019ve lived a life that\u2019s full \/ I traveled each and every highway \/ I did it my way.\u2019 Het punt was dat het nummer t\u00e9 passend was \u2013 het was kleur op kleur, zo overduidelijk emotioneel, een begrafenislied \u00f3p een begrafenis. Terwijl iedereen als op commando begon te huilen op Sinatra\u2019s bariton, kon ik niet anders dan naar de grond staren en wachten tot mijn cringe voorbij was, mezelf hatend vanwege zoveel afstandelijkheid.<\/p>\n\n\n\n Uit het Volkskrantstuk \u2018Niet te doen man, z\u00f3 cringe!\u2019 \u2013 waarom we ineenkrimpen van ongemak bij alles wat ook maar een beetje oprecht is.<\/p>\n\n\n\n