Het is toch vreemd hoeveel waarde we hechten aan de woorden van mensen die weinig in ons leven betekenen. Die niet eens qua waarden op ons lijken. En toch geven we ze gewoon toestemming om met hun gedachten ons gemoed dagenlang en soms jarenlang te bepalen.<\/p>\n\n\n\n
Woorden zijn slechts woorden, tot je denkt dat iemand ze echt meent.<\/p>\n\n\n\n Dat is dus de pech.<\/p>\n\n\n\n We hebben allemaal onze twijfels over onszelf. En het lukt ons nog best aardig om die twijfels in toom te houden.<\/p>\n\n\n\n Tot een vreemdeling op straat te lang naar je buikje kijkt:<\/p>\n\n\n\n \u2018Zie je nou wel, ik ben echt een dik, vet, smerig varken geworden.\u2019<\/p>\n\n\n\n Dan is er nog de categorie mensen die dicht bij ons staan. De mensen die op een onverwacht moment iets heel pijnlijks tegen ons zeggen.<\/p>\n\n\n\n Je weet wel. Dat je meteen zo\u2019n steek in je hart voelt, LETTERLIJK. En het is net alsof alle ramen van een behagelijk huis in de winter worden opengezet, terwijl het buiten min vijf graden is.<\/p>\n\n\n\n Natuurlijk raken hun woorden ons intens. Omdat we ons normaal gesproken vertrouwd en veilig horen te voelen bij ze.<\/p>\n\n\n\n En opeens is daar de bijzin. Die in alle onschuld uitgesproken lijkt te worden. Maar zo ontvangen we die niet. De slip of the tongue<\/em> die iemands ware gedachten blootlegt.<\/p>\n\n\n\n Dus dat vinden ze echt<\/em> van ons? Dus dat is hoe ik overkom? Dus dat is wie ik eigenlijk echt ben?<\/p>\n\n\n\n Ons hele zelfbeeld naar de gallemiezen, verdomme.<\/p>\n\n\n\n We kunnen het niet meer uitzetten.<\/p>\n\n\n\n Zoals ik nooit meer normaal naar een schaal met pepermuntjes zonder verpakking kan kijken in de horeca. Nu ik weet dat veel mensen hun handen niet wassen na een toiletbezoek en daar vervolgens in zitten te graaien.<\/p>\n\n\n\n Er is een nieuwe wereld zichtbaar geworden en die zal nooit meer verdwijnen.<\/p>\n\n\n\n Behalve dan als we degene die het zei neutraliseren in ons hoofd. De waarde die we aan hun woorden toekennen degraderen. Maar dat is hard werken. En het vraagt vele gedachten om tot een conclusie te komen die we ook echt in ons hart voelen.<\/p>\n\n\n\n Er is ook een andere manier om ermee om te gaan.<\/p>\n\n\n\n Dat is volledig accepteren hoe mensen echt<\/em> over ons denken. Dat we ons verzet staken en niet langer proberen hun mening te be\u00efnvloeden op basis van wat we willen uitstralen.<\/p>\n\n\n\n Dan vinden mensen mij maar een negatieve, pessimistische, depressieve schrijver. Ik weet namelijk zelf dat het niet negatief, pessimistisch of depressief is, maar melancholisch. Een belangrijk verschil. Maar zolang ik het zelf begrijp, hoeven hun woorden niet in de hoek van mijn hersenen te schuilen.<\/p>\n\n\n\n Maar goed.<\/p>\n\n\n\n Dat is altijd makkelijker gezegd dan gevoeld.<\/p>\n\n\n\n Een vriend belde me eens op in de avond.<\/p>\n\n\n\n Hij belde me nooit op. Maar ik was verhuisd. En normaal brachten we drinkend de vrijdagavonden samen door op zijn of mijn balkon. Hoe suf dat ik pas na een half uur praten doorhad dat-ie dronken was. Dan begint-ie zinnen te herhalen. Maar dan nog grootser. En met nog meer gebulderlach.<\/p>\n\n\n\n Hij begon dingen tegen me te zeggen over wat ik gedaan had. Geen fraaie dingen helaas. Maar het leven is altijd een optelsom van sufheid. Ik dacht dat hij me al die tijd moreel steunde. Mijn rug had. Die donkere episode begreep.<\/p>\n\n\n\n Maar nu hij dronken was, was er een ander verhaal. Hij begreep het niet en bleef het herhalen. En maakte het erger en erger. Al bulderlachend.<\/p>\n\n\n\n Ik viel stil.<\/p>\n\n\n\n Na afloop van het gesprek brak ik.<\/p>\n\n\n\n Alleen.<\/p>\n\n\n\n Ik weet dat hij zich er niets van heeft herinnerd, want dat is wat drank bij hem doet.<\/p>\n\n\n\n Maar toch wonen zijn woorden nog steeds in de hoek van mijn hoofd.<\/p>\n\n\n\n Ik kan zelfs niet meer op dezelfde manier naar hem kijken. Wetende dat zijn woorden weinig waard zijn.<\/p>\n\n\n\n Ik ben niet bitter. Niet boos. Wel nog steeds een beetje verdrietig. En ik voel ook mijn eigen onvermogen. Ik wil het er niet nog een keer over hebben. Sterker nog. Ik dacht dat ik dit vergeten was.<\/p>\n\n\n\n Want we zijn al jaren verder.<\/p>\n\n\n\n Tot er afgelopen week een liedje bij de aftiteling van een film klonk. Een anti-oorlogsfilm. Over kameraadschap en pijn en trauma.<\/p>\n\n\n\n Daar was de herinnering weer. Het had weinig te maken met wat ik gezien had, denk ik. Maar de tonen drongen diep in mijn ziel door. En openden een deur naar een kamer die ik was vergeten.<\/p>\n\n\n\n Vreemd. En heftig.<\/p>\n\n\n\n De film heet Warfare<\/em> (2025). Een ultrarealistisch verslag van een Amerikaanse militaire operatie in een Iraaks huis tijdens de Irakoorlog die fout gaat.<\/p>\n\n\n\n Geen opzwepende muziek eronder. Geen hero\u00efsche helden. Maar bezwete mannen die pissen in flesjes en verveeld met hun rug tegen de muur zitten.<\/p>\n\n\n\n Tot ze worden aangevallen en het bloed en de lichaamsdelen rondvliegen.<\/p>\n\n\n\n Het leek wel horror. De horror van echte oorlog.<\/p>\n\n\n\n \u200bDancing and Blood<\/em>\u200b<\/a> (youtube-link naar ’t liedje) klonk als nummer onder de aftiteling. Van Low.<\/p>\n\n\n\n Kameraadschap is elkaars zweet ruiken. Elkaar horen pissen. En elkaars fouten vergeven. En samen gebroken uit de strijd komen.<\/p>\n\n\n\n Samen.<\/p>\n\n\n\n Wat zou jij eigenlijk doen in zo\u2019n situatie? Het nog een keer bespreekbaar maken? Of het op een plekje in de woestijn begraven waar niemand ooit meer bij kan komen?<\/p>\n\n\n\n Anyhow<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Ik heb dagenlang naar Dancing and Blood<\/em> geluisterd door mijn koptelefoon. Tot de gevoelens waren gekalmeerd en de gedachten er niet meer over begonnen.<\/p>\n\n\n\n Dat is ook een manier.<\/p>\n\n\n\n De gevoelens \u2018ownen\u2019.<\/p>\n\n\n\n Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven.<\/p>\n\n\n\n liefs,<\/p>\n\n\n\n tomson<\/p>\n\n\n\n PS<\/p>\n\n\n\n {% if subscriber.tags contains “gekocht ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven” %} Dit is een aanvullende tekst op hoofdstuk 23 \u2018vriendschap werkt alleen als je elkaar vergeeft\u2019. Uit het boek \u2018Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven\u2019. Je leest alle aanvullingen <\/strong>\u200bterug op mijn blog<\/strong>\u200b<\/a>. {% else %} Dit is een aanvullende tekst op hoofdstuk 23 \u2018vriendschap werkt alleen als je elkaar vergeeft\u2019. Uit het boek \u2018Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven\u2019 (2026). <\/strong>\u200bJe leest het boek hier.<\/strong>\u200b<\/a><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Een compliment is iets dat je gemakkelijk kunt negeren. Kritiek of een belediging daarentegen. Die nestelt zich in een hoek van je hoofd en laat zich niet echt wegslepen. Het is toch vreemd hoeveel waarde we hechten aan de woorden van mensen die weinig in ons leven betekenen. Die niet eens qua waarden op ons…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-2710","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-essay"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2710","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2710"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2710\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2711,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2710\/revisions\/2711"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2710"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2710"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2710"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/figure>\n\n\n\n
\n\n\n\n