In 2009 was de huurbazin die in de flat tegenover ons woonde in de wijk Zuilen in Utrecht ons zat.<\/p>\n\n\n\n
Barbecue\u00ebn op het balkon zat haar hoog. Net zoals onze weigering om de naheffing van de energierekening te betalen omdat de tweelaagse woning prima als vrieskist door kon gaan in de winter.<\/p>\n\n\n\n
We hadden de gemoederen nog even gesust door haar op de kerstborrel uit te nodigen.<\/p>\n\n\n\n
Daar leerde zij ons na elke nieuwe proost \u2018tot het gaatje\u2019 te roepen en dan het glas achterover te slaan. Helaas was ze al best op leeftijd en was haar wandelmotoriek in combinatie met de alcohol niet best.<\/p>\n\n\n\n
Ondanks dat een huisgenoot met haar arm in arm mee naar huis wandelde, gleed ze buiten door de vorst uit en kwam op haar achterhoofd terecht.<\/p>\n\n\n\n
We brachten haar naar haar huis op de derde verdieping waar we een natte theedoek op haar bloedende wond drukten.<\/p>\n\n\n\n
Ze voelde zich duizelig, dus belden we 112. Twee ambulancebroeders, beiden met een ring in hun oor, kwamen binnen alsof ze een telefonische bestelling bij de snackbar kwamen ophalen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zo mevrouwtje, iets te hard gefeest?\u2019 zei de ene.<\/p>\n\n\n\n
Na een kort onderzoek zeiden ze dat ze toch even mee moest naar het ziekenhuis. De huisgenoot offerde zijn nacht op om met haar mee te gaan. Al hoorden we achteraf dat haar volwassen zoon gewoon thuis was en in bed lag. Had hij echt al die vreemde stemmen in huis niet gehoord?<\/p>\n\n\n\n
De weken die volgden sprak ze met een wat mildere stem als ze ons belde om te klagen over het karton dat buiten voor de deur lag. Maar al gauw was alles bij het oude.<\/p>\n\n\n\n
Dit huis voelde als een hechte vriendengroep. Waar we bijna elke avond de werk- of studiedagen afsloten met wijn en sterke verhalen of een potje Catannen. Maar wat het leven doet, is veranderen.<\/p>\n\n\n\n
Met een handgeschreven brief verwittigde de huisbazin ons in het voorjaar dat we het huis binnen twee maanden moesten verlaten. Ze ging de boel verkopen aan haar zoon.<\/p>\n\n\n\n
En ik? Ik vond maar niks. Opeens was het huis in een spookhuis veranderd. Lege kamers. Geen stinkende vaat meer in de keuken. Een nieuwe huisgenoot kwam er wonen. Maar het voelde als een vreemde indringer.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik dacht dat ze de boel ging verkopen?\u2019 vroeg ik aan haar.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja, daar was ze wat vaag over.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Elke avond na het werk in een vervallen huis thuiskomen zonder leven en zonder uitzicht op iets anders. Wat was dat kil. Ik wilde helemaal niet weg. Maar ik wilde er ook absoluut niet meer blijven. En dan is er dat gekke angstige gevoel dat je niet weet hoe je nabije toekomst eruit gaat zien. Waar je over drie maanden woont of over een jaar zit.<\/p>\n\n\n\n
Via een collega op het werk vond ik net voor de deadline een kamer vlak bij de binnenstad in Utrecht. Echt een fantastische locatie.<\/p>\n\n\n\n
Maar dat is ook zoiets in het leven. Je weet nooit of iets nieuws je redding is of het begin van een nieuwe tragedie in je leven.<\/p>\n\n\n\n
Want dit is de woning die ik in mijn boek \u2018ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven\u2019 af en toe benoem. De woning die in de fik vloog.<\/p>\n\n\n\n
Gekkig, niet, hoe ons lot wordt bepaald door al die toevalligheden? Die we achteraf als logische schakels aan elkaar kunnen rijgen. Dat elke stap je dichter bij een nieuwe plottwist in het leven brengt. Maar ook hoe we voortdurend nieuwe mensen ontmoeten en je het nauwelijks in de gaten hebt wanneer de meeste tijd die je met elkaar doorbrengt alweer voorbij is. Wanneer het laatste potje Catan met elkaar gespeeld is.<\/p>\n\n\n\n
Ik heb alle huisgenoten opgezocht in hun nieuwe woningen. En daarna hebben we elkaar nooit meer gezamenlijk gezien. Maar in mijn herinneringen denk ik nog regelmatig aan ze.<\/p>\n\n\n\n
Tot het gaatje!<\/p>\n\n\n\n
liefs,<\/p>\n\n\n\n
tomson\ud83e\ude90<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
In 2009 was de huurbazin die in de flat tegenover ons woonde in de wijk Zuilen in Utrecht ons zat. Barbecue\u00ebn op het balkon zat haar hoog. Net zoals onze weigering om de naheffing van de energierekening te betalen omdat de tweelaagse woning prima als vrieskist door kon gaan in de winter. We hadden de…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[50],"tags":[],"class_list":["post-2773","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nominatie-boek-2"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2773","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2773"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2773\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2774,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2773\/revisions\/2774"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2773"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2773"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2773"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}