<\/p>\n
Hey jij,<\/p>\n
\n
De kracht van een homeopathisch middel wordt gevoed door ons grootste talent als mens: ons verbeeldingsvermogen. Het werkt omdat we geloven dat het werkt. Want ons hoofd wil dat we ons fijner voelen en dat effect straalt uit naar ons lijf.<\/p>\n
\n
De wetenschap haalt haar neus op voor homeopathie. Want het is niet wetenschappelijk getoetst. Maar wetenschappers weten zelf ook wel dat een hoop wel-wetenschappelijk onderzochte medicijnen om exact dezelfde reden werken als een homeopathisch kruidje.<\/p>\n
\n
Het placebo-effect. Zeg tegen twee groepen dat je ze alcohol geeft. Alleen de ene geef je frisdrank en de ander wel echt alcohol. Je zult zien dat zelfs in de groep met frisdrank mensen dronken worden.<\/p>\n
\n
Het lijkt wel alsof dit effect wordt buitengesloten als het om medicijnen gaan. Of anders gezegd: we dichten een groter effect toe aan de stofjes in de pil dan ze daadwerkelijk hebben. Laat ik als voorbeeld antidepressiva nemen.<\/p>\n
\n
Bij het onderzoek naar deze medicijnen wordt de groep in twee\u00ebn gesplitst. De een krijgt het medicijn. De ander de placebo. Het verschil in effect wordt aan het medicijn toegeschreven. Alleen veel onderzoekers vergeten een derde groep toe te voegen in hun onderzoek. Namelijk degenen die ook de kwaal vertonen, maar geen medicijn krijgen. Ook daar worden mensen beter. Hun somberheid lost ook na een tijdje op. Als je die resultaten erbij betrekt, wordt het aangetoonde effect van een medicijn veel vager.<\/p>\n
\n
Helaas kunnen we van veel medicijnen niet controleren hoe ze onderzocht zijn. De onderzoeksresultaten van 40 procent van de op de markt gebrachte medicijnen in bijvoorbeeld Amerika zijn geheim of worden selectief gepubliceerd. Concurrentiebeding. PR-redenen.<\/p>\n
\n
Journalist Johann Hari kwam tot deze schokkende conclusie in het boek Verbinding verbroken<\/em><\/a> over antidepressiva. Hij heeft jarenlang onderzoek gedaan naar de oorsprong van depressie en waarom de medicijnen die hij slikte maar tijdelijk zijn somberheid verlichtten.<\/p>\n \n Wetenschapper en NRC-journalist Rosanne Hertzberger is ook kritisch over haar eigen vak. In haar essay Het grote niets<\/em><\/a> opent ze de aanval op alle onderzoeken over mindfulness en meditatie. Gesponsorde onderzoeken door meditatie-apps. Wetenschappers die de positieve effecten onderzoeken, terwijl ze zelf ook mediteren en verbonden zijn met instituties die hiervoor pleiten. Ook is ze cynisch over de beweegredenen van wetenschappers. De hang naar publiciteit, om geld voor onderzoek veilig te stellen. Ze schrijft dat veel onderzoeken nauwelijks na te doen zijn of als je ze opnieuw uitvoert, er hele andere resultaten uitkomen. Ze zijn niet transparant en berusten op effectbejag.<\/p>\n \n Ze ergert zich eraan dat mediteren en mindfulness als het medicijn worden gezien tegen overprikkeling, stress en gehaastheid door deze slechte onderzoeken. Ze vindt het een excuus van onze leidinggevenden. ‘Overprikkeld? Dat ligt toch aan jezelf. Moet je maar meer mediteren.’<\/p>\n \n Ja, je kan mediteren, om nog productiever te worden voor je baas. Maar je kan ook wandelen, een schildercursus volgen of uitgebreid gaan koken om te ontspannen. Of misschien moet je manager gewoon de werkdruk verlagen.<\/p>\n \n Ook stipt ze aan het eind van haar betoog iets anders interessants aan. We geloven in de wetenschap en hebben spiritualiteit volledig verbannen. Net zoals we het oorspronkelijke doel van mediteren (het ego laten verdwijnen) volledig uit het verband hebben gerukt.<\/p>\n \n Johann Hari maakt ongeveer hetzelfde punt over de wetenschap. We willen elk menselijk probleem diagnosticeren en oplossen met een pilletje. Maar het is symptoombestrijding. Er zit namelijk iets anders onder. Hij neemt rouw als voorbeeld. Als je een dierbare verliest, vertoon je alle kenmerken van een depressie. Somberheid. Weinig eetlust. Laag libido. Maar moeten we dan ieder mens die rouwt aan de Prozac zetten?<\/p>\n \n Het is toch een heel natuurlijke reactie om te lijden om verlies? Om zo’n shock geestelijk en lichamelijk te verwerken? Er zit zelfs hoop en troost in deze gevoelens. Alleen we maken de zwaarte te zwaar en geven je therapie en een pil om het weg te werken. Alsof je het niet mag voelen.<\/p>\n \n Dat zet me aan het denken.<\/p>\n \n Als onze geest door zijn verbeeldingskracht zichzelf (tijdelijk) beter kan maken. Dan kan onze geest ons ook ziek maken.<\/p>\n \n Terug naar dat punt over verdwenen spiritualiteit. Als in dat God is verdwenen. Terwijl de Happinez goed gelezen wordt. Ik zou zelf ook niet weten waarom God terug zou moet komen. Maar in de spiritualiteit zelf zit veel hoop en troost. Het is als het ware dat je in gesprek gaat met je eigen geest en lijf. Het gevoel dat je onderdeel bent van iets groots, van iets tijdelijks, van een lichaam, van verbondenheid met anderen.<\/p>\n \n Daarom ben ik zo gefascineerd door de mystieke stromingen, die als rode draad door de geschiedenis van de mens lopen. Zelfs de drie grote religies kenden veel mystieke stromingen. Deze mystai nemen het geschreven woord niet letterlijk, maar ze halen de spirituele boodschap eruit. Ze verzonnen rituelen die troost en kracht gaven en voerden dat in groepsverband uit. Het had een duidelijke functie. Alsof zij onze geest beter begrepen. Verbeeldingskracht heeft een helende werking.<\/p>\n \n Ik heb zelf jarenlang pillen geslikt tegen mijn mentale gezondheid. Eigenlijk maakt het me nu niet eens uit of het een placebo-effect was of dat de stofjes daadwerkelijk mijn hoofd beter maakten. Het werkte. Maar ik zag het niet als de hoofdoplossing (Did you see what I did here<\/em>?). Ik ben zelf down the rabbit hole<\/em> gegaan om te onderzoeken waar die pijn en ellende vandaan kwam. Confronterend, maar ook verlichtend.<\/p>\n \n Het was \u00e9n \u00e9n. Een pilletje tegen mijn gevoel en introspectie. Wat me sindsdien al jaren bezighoudt, is waarom we met z’n allen geestelijk zo lijden? De mensen die het afdoen als aanstellerij, als gevoelige verwende mensen, die missen duidelijk inlevingsvermogen. Het mentale leed gaat veel dieper dan dat.<\/p>\n \n \u200bVerbinding verbroken (paperback)<\/a> \u2013 Johann Hari<\/p>\n \u200bVerbinding verbroken (e-book)<\/a> – Johann Hari<\/p>\n Johann Hari bij Joe Rogan: Depression Isn’t a Chemical Imbalance? (youtube)<\/a>\u200b<\/p>\n Liefs,<\/p>\n \u200b<\/p>\n Tomson<\/p>\n