Hey jij,<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Angst. Twijfel. Onzekerheid.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
We slepen die met ons mee als een ketting aan onze enkel.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Alleen, die grote zware bal zit verstopt onder de grond. Niemand die die mag zien.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
We acteren een glimlach. We negeren de zwaarte.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Misschien weet je zelf niet eens precies wat die gedachten nou heeft veroorzaakt.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Onze gevoelens die we verstoppen.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Het feit is: het is een optelsom van alles uit je verleden. <\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Verraad. Teleurstelling. Fysieke pijn. Vernedering.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Iets heel graag willen. Maar het niet krijgen.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Je lelijk voelen. Je afgewezen voelen. Verdrietig voelen.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
We omarmen de pijn alsof het ons sterkste punt is.<\/p>\n
\u200b<\/p>\n
Als een badge of honour<\/em>. <\/p>\n \u200b<\/p>\n Ik heb niemand nodig!<\/p>\n \u200b<\/p>\n Ik heb gewoon van nature niet zo\u2019n eetlust!<\/p>\n \u200b<\/p>\n Ik moet anderen helpen! <\/p>\n \u200b<\/p>\n Maar. Het houdt ons tegen om onze daadwerkelijke doelen in het leven te bereiken.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Een stabiele relatie.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Een positief zelfbeeld.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Meer energie.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Mijn overtuiging is dit.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Hoewel we de maskers tonen aan anderen.<\/p>\n \u200b<\/p>\n En we zelfs onszelf voor de gek kunnen houden met genoeg argumenten.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Is kunst wat ons daadwerkelijk raakt in ons diepste zijn. <\/p>\n \u200b<\/p>\n Een gedicht. Een schilderij. Een boek. Een foto. Een film. Een serie.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Alsof kunst communiceert met ons onderbewuste.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Kunst houdt niemand voor de gek.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Imiteert kunst het leven of leven het kunstwerk?<\/p>\n \u200b<\/p>\n Als ik schrijf, lijkt het altijd over anderen te gaan.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Maar na verloop van tijd moet ik concluderen dat ik de pijn diep in mij aan het verwerken ben door te bloeden op papier.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Jij hoeft niet te weten wat die pijn is. Want wat ik schrijf, zal voor jou een andere betekenis hebben. Het reflecteert een andere pijn in jou. Dus ik heb liever dat je, als jij mijn tekst leest, communiceert met je eigen leven in plaats van bedenkt wat dit over Tomson Darko zegt.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Ik was in L\u00fcbeck. Een oud Hanzenstadje in Noord-Duitsland. We zaten in een inspiratieloos restaurant waar je zowel pizza, patat als nasi goreng kon bestellen. Alsof de kok iedereen te vriend wilde houden.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Maar voor een ding had die wel een goed gevoel. De posters aan de muur van het restaurant. <\/p>\n \u200b<\/p>\n Ik heb de hele tijd naar dezelfde poster gekeken. <\/p>\n \u200b<\/p>\n Let op. Op de poster stond dit.<\/p>\n \n Een man met een vieze oude mannenbaard. Een hoed op. Een veel te lange regenjack. Onderaan de jas zag je zijn blote, harige kuiten. Te hoog opgetrokken sokken. Hij had die jas opengevouwen, zoals een potloodventer zijn jas zou openvouwen. <\/p>\n \u200b<\/p>\n Hij deed het tegenover een bronzen beeld van een naakte vrouw, op straat. Zo\u2019n Venusachtig beeld.<\/p>\n \u200b<\/p>\n De caption van de poster was dit: Show yourself to art.<\/em><\/p>\n \u200b<\/p>\n De foto is gemaakt door Mike Ryerson. Op de poster staat de toekomstige burgermeester Bud Clarke van de stad Portland.<\/p>\n \u200b<\/p>\n De poster werd gemaakt om geld in te zamelen voor een goed doel en is later gebruikt in een campagne om mensen bewust te maken van de kunst om hen heen.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Hoewel deze afbeelding een vrij letterlijk beeld is van jezelf tentoonstellen aan kunst, zitten er meerdere lagen in verstopt. Zoals een goed kunstwerk beaamt.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Dit is wat wij ook meer moeten doen. Naakt. In al onze kwetsbaarheid. Onszelf tonen aan kunst. Om te zien wat kunst ons te vertellen heeft over onszelf.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Zie het niet als simpel vermaak om je tijd mee te doden. Maar duik het konijnenhol in. Zoals Alice het konijnenhol in dook.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Kunst praat. Als je er maar voor openstaat. <\/p>\n \u200b<\/p>\n En als je zelf de kunstenmaker bent, maak dan kunst die een spiegel is van het leven. Een spiegel van angst, twijfel en onzekerheid.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Of iemand die je kunstwerk bekijkt, leest of beluistert het in de gaten heeft of niet: je boodschap praat met hun onderbewustzijn. <\/p>\n \u200b<\/p>\n Zoals je lievelingsfilm of je favoriete liedje waarschijnlijk meer over jou zegt dan je zelf in de gaten hebt.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Dus.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Denk aan je favoriete film. Kies er een. <\/p>\n \u200b<\/p>\n Waarom is dat nou je favoriete film?<\/p>\n \u200b<\/p>\n Heb je er wel eens dieper over nagedacht?<\/p>\n \u200b<\/p>\n Welk escapisme zit erin verstopt? Welke schoonheid van het leven wordt erin verbeeld die iets zegt over jouw dromen? Of welke angst wordt er overwonnen die misschien wel jouw grootste angst is? Is het ook de favoriet van een dierbaar persoon? Was het misschien het moment dat je die film bekeek? De fase waarin je zat in je leven?<\/p>\n \u200b<\/p>\n Kunst praat met je onderbewustzijn.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Expose yourself to art<\/em>.<\/p>\n \u200b<\/p>\n\n\n
\n \n <\/div>