{"id":423,"date":"2021-03-02T10:55:02","date_gmt":"2021-03-02T09:55:02","guid":{"rendered":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/?p=423"},"modified":"2022-01-01T21:45:26","modified_gmt":"2022-01-01T20:45:26","slug":"vergeet-niet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/?p=423","title":{"rendered":"Vergeet niet"},"content":{"rendered":"
\n
\n

Hey jij,<\/p>\n

\u200b<\/span><\/p>\n<\/div>\n

\n

Mijn bruine teddybeer uit mijn jeugd heet Bobby. Ook al stond er ‘Teddy’ op zijn gele slaapshirt. Van de vijftien knuffels die ik had, was hij mijn lieveling.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Hoe bepaal je zoiets? Wat je lievelingsknuffel is? Dat moet iets intu\u00eftiefs zijn.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Mijn nicht geloofde niet dat hij Bobby heette. Zij kon al lezen en op het shirt stond dus ‘Teddy’.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

‘Echt niet’, bleef ik volhouden. ‘Bobby is zijn naam.’<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

‘Nee hoor. Teddy.’<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Toen ging ik al onbegrepen door het leven\u2026<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Knuffels geven niet alleen troost. Het is het besef dat je ouders niet altijd bij je kunnen zijn. Als de deur van je slaapkamer gesloten wordt ’s avonds. Als je een nachtje achterblijft bij opa en oma. Als je bij de opvang wordt afgeleverd. Je bent een individu. Zonder een ander.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Het enige constante in dit dreigende zelfbesef is een knuffel. Veilig. In je armen. Altijd. Een knuffel stelt je nooit teleur. Je kan die overal naartoe nemen en zorgt ervoor dat je altijd een ’thuisgevoel’ hebt, waar je ook bent.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Gek toch? Een levenloos, opgevuld, stoffig ding met een naam. Dat ontstrest. Dat geeft comfort aan het kinderbrein.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Ik ben Bobby weer tegengekomen. Als een oude vriend. Ik pakte hem uit een doos een half jaar geleden. Zijn haartjes zijn niet meer zo zacht als ze waren. Ook ruikt hij muf. Ik heb hem niet eens gemist. Ik wist niet eens dat hij in deze doos lag. Terwijl ik zoveel belangrijke tijd in mijn leven heb doorgebracht met hem!<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Nu is hij veranderd in een muffe teddybeer.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Wat te doen?<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Terug in bed nemen? Terug in de doos tot de volgende opruimwoede? Of wacht Bobby op het moment dat mijn nabestaanden deze doos openvouwen?<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Moet ik hem weggooien?<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Dat is echt een walgelijk idee. Alsof ik een moord pleeg op mijn jeugd.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Ik speelde in bed hele avonturen met mijn knuffels. Ze maakten ruzie. Ze vochten. Ze maakten het goed. Ze zoenden elkaar. Ze versloegen vijanden. Het aapje was heel grappig. De grijze kangoeroe was oud en wijs. En de knuffel met ronddansende kerstballen als haar was de vrolijkste. In al die verhalen ging nooit iemand dood en Bobby redde altijd de dag.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Ik heb een knuffel van mijn tante gekregen, nadat ze was overleden. Een eekhoorn. Ik kon me nog herinneren hoe haar slaapkamer bezaaid lag met tientallen knuffels. Gekregen van allemaal mensen toen ze zo ziek was. Als troost en comfort.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Zou ik me moeten laten begraven later met Bobby in mijn kist? Zodat hij me kan begeleiden naar de allerlaatste reis. Vast in mijn armen?<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Interessant idee.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Maar tot die tijd.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Wat moet ik met hem aan?<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Ik heb op mijn werkkamer een kleine boekenkast staan. Met daarbovenop een aantal spullen. Die plek is onbedoeld veranderd in een klein altaar. Een mini-museumpje.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Een ingelijst gedichtje, geschreven door mezelf in groep 7. Het gedicht is toen gepubliceerd in een landelijke dichtbundel met andere kindergedichten. Er ligt een zwarte pet met een Rabbicorn erop (een konijn en unicorn in een): om me eraan te helpen herinneren dat ik mensen met mijn verhalen down the rabbit hole<\/em> moet nemen. Er staat een Batmanpoppetje. Niet alleen mijn favoriete stripheld uit mijn jeugd. Maar de vleermuizenman staat nog steeds symbool voor wat ik doe. Als een gemaskerd, duister alter ego lichtheid brengen in het leven van mensen. Een schaakmedaille ligt er. Gekregen toen ik lang geleden meedeed aan een schaaktoernooi. Een marmeren beeld van een boek, met ‘1.000 verkochte exemplaren’ erin gekerfd. Gekregen van twee vrienden toen ik vierde dat Vrouwen die Charlie haten<\/em> duizend keer was verkocht. Er ligt een psychokillerboekenlegger. En een spannend plaatje van twee zomers geklede dames bij een hek die hun middelvinger opsteken. Ook heb ik een afbeelding van Goethe met zijn secretaris Eckermann. Gekregen van Nick. Een goede vriend en mijn vaste taalnazi van al mijn blogs. We grappen regelmatig dat ik Goethe ben en hij mijn secretaris.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Er zit een ironie in het leven. We komen alleen. We gaan alleen. Daartussendoor zijn we tijdelijk samen met mensen en spullen. Dat wisselt continu. Mensen verdwijnen. Spullen raken zoek of gooien we weg of ruimen we op in dozen. Wat resteert, zijn onze herinneringen aan deze periodes uit ons leven.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Dat geheugen moeten we gewoon blijven prikkelen, om de herinnering levend te houden. Anders vergeten we. Zoals ik vorig jaar heb besproken in het spraakberichtje ‘#31. Herinneringen verdwijnen niet. Toch vergeten we ze<\/a>‘<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Ik nodig je graag uit om thuis je eigen altaar te maken van je leven. Of een muur vol te plakken met kaartjes, foto’s en posters. Zodat je niet vergeet waar je was, waar je voor stond, wat je wilde bereiken of hebt bereikt.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

We moeten dit onthouden. Voor onszelf. Grip houden op onze identiteit, idealen en het verleden. Hoe pijnlijk die misschien ook was. Voor je het weet, leef je in andermans hokjes en verwachtingen.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Daarom heb ik Bobby nu toegevoegd aan mijn minimuseum, naast Batman.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Vergeet niet.<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Liefs,<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

Tomson<\/p>\n<\/div>\n

\n

\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hey jij, \u200b Mijn bruine teddybeer uit mijn jeugd heet Bobby. Ook al stond er ‘Teddy’ op zijn gele slaapshirt. Van de vijftien knuffels die ik had, was hij mijn lieveling. \u200b Hoe bepaal je zoiets? Wat je lievelingsknuffel is? Dat moet iets intu\u00eftiefs zijn. \u200b Mijn nicht geloofde niet dat hij Bobby heette. Zij…<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2],"tags":[],"class_list":["post-423","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-essay"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/423","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=423"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/423\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1072,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/423\/revisions\/1072"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=423"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=423"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=423"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}