<\/p>\n
Hey jij,<\/p>\n
\u200b<\/span><\/p>\n<\/div>\n Ken je dat fenomeen? Het maar blijven benadrukken dat mannen de griepklachten overdrijven. Zich aanstellen. Dat de pijn niet echt is. Ondertussen dragen mannen onderzoeken aan dat ze door hun testosteronniveau juist een zwakker immuunsysteem hebben dan vrouwen. En daarom meer pijn voelen en ze dus eigenlijk echte Spartanen zijn.<\/p>\n \n Deze onderzoeken zijn ook niet het antwoord. Er zijn te veel factoren van toepassing waarom de een zich ellendiger voelt dan de ander. Het bewijs dat er iets bestaat als de mannengriep is tot nu toe flinterdun<\/a>.<\/p>\n \n Eerlijk gezegd interesseert het mij niets of het wel of niet bestaat. Of een man of vrouw meer lijdt. Maakt het echt uit?<\/p>\n \n Wat me wel ergert, is dat we het in jolige discussie blijven herhalen als een rituele dans. De stoere man kleineren tot een aanstellerig, snotterig wezen, dat ineengekropen in bed smeekt om een kopje thee.<\/p>\n \n En de vrouw verheffen tot een wezen dat zonder protest baby\u2019s baart en altijd klaarstaat voor kinderen met snottebellen en gekuch, zonder erover te zeuren.<\/p>\n \n We lijden allemaal. En hoewel we nooit precies kunnen voelen wat een ander voelt, lijden we. En als iemand lijdt, troost. Geef je hem of haar een klein beetje meer aandacht dan normaal.<\/p>\n \n Laten we vooral elkaars pijn erkennen in plaats van pijn blijven benadrukken als een battle of the sexes<\/em>. Die strijd is er niet. Het doet er niet eens toe.<\/p>\n \n Soms is een \u2018Wat vervelend voor je\u2019 alles wat er nodig is als antwoord op iemand die net de griep heeft overleefd.<\/p>\n \u200b<\/p>\n Liefs,<\/p>\n \u200b<\/p>\n Tomson<\/p>\n<\/div>\n