<\/p>\n
Hey jij,<\/p>\n
\u200b<\/span><\/p>\n<\/div>\n Hoe dicht kan je bij iemand komen? Twee handen die elkaar vast hebben, al bewegend door de straten van de stad, alsof je even \u00e9\u00e9n lichaam hebt. Net zo \u00e9\u00e9n als het ene uitstekende geslacht in het andere verborgen gat laten glijden. Net zo \u00e9\u00e9n als twee tongen in de mond van een ander.<\/p>\n \n Maar even eerlijk. Hoe dicht kan je echt bij iemand komen?<\/p>\n \n Als een schaduw om iemand heen bewegen. Opduiken op openbare plekken waar \u2018toevallig\u2019 die ander ook is. Continu in iemands aandachtsveld proberen te komen. Continu zoeken naar een aanknopingspunt voor een nieuw gesprek. Hopend dat wat jij voelt, overslaat naar de ander.<\/p>\n \n Maar even serieus. Hoe dicht kan je echt bij iemand komen?<\/p>\n \n Vragen blijven stellen. Oprecht luisteren. Verwerken. Samenvatten. Nieuwe vraag stellen. Aanvullen. Weer een nieuwe vraag stellen. Tot de ander breekt. In tranen. Tot de ander nog meer eerlijke, heftige antwoorden geeft. Als een bekentenis. Als een catharsis. Alsof de verborgen energie van de frustratie, de pijn en de eenzaamheid overgaat naar de ander. Waardoor de eenzaamheid en pijn tijdelijk worden opgelost en beiden een rush van oxytocine en dopamine voelen.<\/p>\n \n We verbergen allemaal frustratie, gevoelens, pijnlijke herinneringen en donkere verlangens. Is dat het meest dichtbij dat je bij een persoon kunt komen? Dat hun meest intieme gevoelens en verlangens geen geheimen meer zijn? Die verhalen die je deelt in een nacht die niet lijkt te eindigen. Of juist via een gesprek dat al maanden duurt via de app of mail.<\/p>\n \n Misschien is het wel iets anders. Misschien is het meest dichtbij dat je bij een ander kan komen wel de lichamelijke kenmerken zien die jij zelf ook bezit. Zoals de neus in het gezicht van je vader, of bij het zien van de knie\u00ebn van je zus.<\/p>\n \n Je komt dichter bij elkaar als je hetzelfde hebt meegemaakt. Dezelfde pijn, ervaringen en eenzaamheid.<\/p>\n \n Maar hoe zeker weet je dat dat wat je van jezelf ziet in de ander niet slechts een reflectie is van het kijken naar het water?<\/p>\n \n Willen we niet allemaal een eeneiige tweelingbroer of -zus hebben? Hetzelfde DNA, maar toch een andere ziel. Of bedoelen we het dan andersom? Niet hetzelfde DNA, maar wel dezelfde ziel.<\/p>\n \n Hoe dichtbij wil ik eigenlijk komen bij een ander? Samensmelting? Zodat ik deze last van het leven niet meer alleen hoef te dragen?<\/p>\n \n Als dat toch kon. Samensmelten. Met jou.<\/p>\n \n Dat kan helemaal niet. Maar toch.<\/p>\n \n Wat het meest op samensmelting lijkt, is proberen zo dicht mogelijk tegen iemand aan te kruipen. Op vierhonderd verschillende manieren. Weten dat je tachtig procent gemeen hebt, dus je kan je meteen storten op de resterende twintig procent.<\/p>\n \n Dus alsjeblieft. Houd mijn hand vast.<\/p>\n \n Blijf om me heen cirkelen in de schaduw. Blijf geheimen delen. Blijf bloeden. Blijf benadrukken wat we in elkaar herkennen. Blijf de last van het leven delen, zodat we die samen kunnen dragen.<\/p>\n \n Dan doe ik hetzelfde voor jou, vreemdeling. Dan blijf ik voor jou bloeden.<\/p>\n Liefs,<\/p>\n Tomson<\/p>\n \u200b<\/p>\n<\/div>\n