Hey jij,<\/p>\n\n\n\n
We reden door het dorp. Weg van de Ford. Weg uit de wijk.<\/p>\n\n\n\n
De roes van adrenaline en dopamine begon uit te werken. Al starend naar buiten namen de zelfverzekerde gevoelens af en werden overgenomen door onzekerheid en angst. Wie had ons kunnen zien? Welk arrestatieteam ging mij van mijn bed lichten? Welke rechter zou het vonnis over mijn leven vellen? Welke man zou me van achteren nemen in de douche in de gevangenis?<\/p>\n\n\n\n
Al die mensen die ik nu nog niet ontmoet had, maar nu al wel leefden. Het was wachten tot mijn leven mij in hun levens zoog. Dat zij gingen bepalen hoe mijn leven er verder uit zou zien.<\/p>\n\n\n\n
We hadden niet eens onze gezichten bedekt. Iedereen had het kenteken van Bertus kunnen noteren. Iedereen had de kleur van mijn jas kunnen zien.<\/p>\n\n\n\n
Iedereen!<\/p>\n\n\n\n
Bertus leek ook meer gespannen. Hij zat half voorovergebogen over het stuur te turen naar de weg. We reden naar de rand van het dorp waar de huizen meer afstand van elkaar hadden en de opritten steeds langer en breder werden.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nog \u00e9\u00e9n laatste stop,\u2019 bracht hij uit.<\/p>\n\n\n\n
Dat klonk als nog een brandbom. Ik wilde weg hier. Van hem. Van de auto. De nacht in. Naar huis. Naar bed. Naar dromenland. Een wereld die nu het veiligst leek.<\/p>\n\n\n\n
Maar we bleven doorrijden. Totdat we uitkwamen bij een groot huis met een open schuur ernaast met een tractor erin. Net voor hij de oprit opreed, deed hij zijn koplampen uit. Hij draaide de wagen het erf op en stopte, zette de motor uit en haalde de sleutelbos uit het contact.<\/p>\n\n\n\n
Ik had geen flauw idee naar welk huis we zaten te kijken. Tussen de schuur en het huis in stonden twee auto\u2019s geparkeerd.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat doen we hier?\u2019 vroeg ik. Bertus bleef maar turen. Alsof die een plan aan het bedenken was hoe hij dit ging oplossen. Net toen ik de vraag nog een keer wilde stellen zei hij: \u2018Weet je wie hier nog bij zijn ouders woont?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Roel.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Roel?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Van de basisschool.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018De voetballer?\u2019 vroeg ik.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou, voetballen doet hij niet meer. Hij doet een of andere opleiding om makelaar te worden. Net zoals zijn pa. Je kan aan dit huis wel zien dat ze te veel geld overhouden aan de verkoop van woningen. Klinkt als een oneerlijke business, vind je niet?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik denk het.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Bertus zuchtte en zei toen: \u2018Andere mensen vergeven is voor degenen die van zichzelf houden. Die zetten negatieve emoties en gedachten over de ander liever om in zelfliefde. Alleen ik geloof niet in zelfliefde. Ik geloof in daden. Daar kunnen we op beoordeeld worden. Die zijn zichtbaar. Ook voor mezelf. We zijn niet wat we denken over onszelf. We zijn wat we doen. Hoe we ons beschermen. Hoe we de ander onszelf laten behandelen. En ik vind dat Roels bezit vanavond moet branden. Omdat hij me een schop in mijn ballen gaf op het schoolplein. De lafaard. De vernedering. De haat.\u2019 Bertus schraapte zijn keel en zei met schorre stem: \u2018Acties hebben consequenties Morris.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zit je dat nog steeds dwars?\u2019 vroeg ik.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ze noemden me allemaal een cry baby. Jet. De jongens. De andere meiden. Maar ik ben geen huilebalk meer.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik knikte. Zo noemde ik hem ook in mijn hoofd. Een cry baby.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Jij bent ook een cry baby,\u2019 zei Bertus. \u2018Ook al liet je het nooit zien. Je kan je tranen verbergen voor de wereld. Doen alsof je geen vrienden hebt. Doen alsof je niets voelt. Doen alsof anderen je niet zien. Doen alsof zelfs ademen pijn doet. Maar eigenlijk zeggen jouw daden alles over wat je op dit moment bent geworden. Een lafaard. Te zwak om zichzelf te verdedigen en te beschermen. Je moet harder worden Morris. Harder. Tegen je ouders. Tegen Samantha. Tegen Rio. Je investeert in mensen die geen enkele goede daad naar jou toe hebben gedaan. Kap daar eens een keer mee.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Vind je?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wie zat op je bureaustoel toen je de menselijke aandacht het meeste nodig had?\u2019 Bertus wees naar zichzelf.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja. Jij was er voor me,\u2019 zei ik. \u2018Dat betekent heel veel voor me.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Laat het zien dan.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Hoe bedoel je?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Pak een fles en gooi het op dat huis dan. Doe het voor mij. Laat zien dat je om me geeft. Van me houdt. Je mijn vriendschap waard bent. Zet je gedachten eens om in daden.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Wat ik nu moest doen. Mijn onderbuikgevoel was er weer. Ik was volledig ontwaakt uit de roes. Ik kon dit onderbuikgevoel niet negeren. Ik begon te stamelen.<\/p>\n\n\n\n
Bertus maakte zijn gordel los. \u2018Nou?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik wilde zoveel zeggen, maar ik wist niet wat. Wat ik wel wist was dat ik mijn spieren niet in beweging kon zetten om een brandbom op een huis te gooien. Maar ik was ook geen lafaard. Geen huilebalk.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Morris,\u2019 zei Bertus. \u2018Wat doe je hier nog?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik,\u2019 zei ik. \u2018Ik\u2026\u2019<\/p>\n\n\n\n
Hij zuchtte. \u2018Je kan beter naar huis lopen dan. Ik weet niet of ze me vanavond al vinden of dat het nog wat dagen duurt.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Bertus,\u2019 zei ik. \u2018We hoeven dit niet te doen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018We?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Jij.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dit is het verhaal,\u2019 zei Bertus. \u2018We hebben samen een joint gerookt. Toen ging jij weer naar huis.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ok\u00e9,\u2019 zei ik.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Weet je wat het is Morris?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Jij betekent meer voor mij dan ik voor jou.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Heus niet.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Heus wel.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Je vraagt te veel van me,\u2019 zei ik.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zoals toen dat moment toen ik vroeg of we vrienden konden worden? Weet je dat nog?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Het was gewoon,\u2019 zei ik. \u2018Ik weet niet\u2026\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Morris,\u2019 zei Bertus. \u2018Je hebt nog een hoop te leren dit leven. Ik hoop oprecht dat het schuldgevoel de komende tijd je opvreet. De angst dat ze ook jou gaan arresteren. Dat je gaat twijfelen of ik je naam ga noemen. En dat je dan denkt aan wat ik nu tegen je ga zeggen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018En dat is?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Je hebt mij meer nodig dan ik jou. Alleen ik ben mans genoeg om uit te komen voor mijn gevoel dat ik van je houd. Als een broeder. Al vanaf het moment dat die meiden me uitlachten toen ik ze mijn ballen liet zien. Jij lachte me niet uit. Net zoals jij me niet uitlachte met die collega\u2019s die mijn broodtrommel weer lieten verdwijnen. Weet je Morris. Dat maakt dat ik van je houd. Maar ik besef ook dat je meer had kunnen doen. Via daden. Je mond opentrekken. In verzet komen. Mij beschermen. Zoals ik jou heb beschermd de afgelopen jaren.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik was sprakeloos. Volledig verlamd. Ik hoorde hem wel. Alleen het was net alsof mijn hoofd geen enkel zinnige analyse kon produceren. Geen enkel zinnig woord.<\/p>\n\n\n\n
Bertus knikte weer. Meer in zichzelf. \u2018Maar goed. We hebben alle tijd dit leven. Ik zal ooit weer vrijkomen. Ik kijk er naar uit om te zien wie je dan bent geworden. Of je nog steeds stiekem in bed huilt, als een cry baby.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Je geeft me een apart gevoel,\u2019 zei ik. \u2018Je maakt me in de war.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Oh ja? Is dat wat ik met je doe?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik wil wel de Samanthacocktail naar die auto\u2019s daar gooien,\u2019 zei ik.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dat wil je helemaal niet,\u2019 zei Bertus. \u2018Nee is ook een antwoord h\u00e8?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Weet ik.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik dacht aan Divine. Aan dat ik nog steeds geen nee durfde te zeggen. Ook niet tegen Bertus.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Kom. Stap uit. Ga naar huis,\u2019 zei Bertus.<\/p>\n\n\n\n
\u2018En jij dan?\u2019 vroeg ik. \u2018Ga je echt een brandbom naar het huis gooien?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik ben geen fijn persoon Morris. Dat weet jij toch ook wel? Je wou niet voor niets mijn vriendschap niet accepteren.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wanneer zie ik je weer?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Bertus haalde zijn schouders op. \u2018Misschien wel nooit.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Weet je dat zeker?’<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat doe je nog in de wagen Morris?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik bleef zitten. Mijn lijf wilde weg, mijn geest wilde in contact met hem blijven. Om te checken of hij nou boos op me was of me accepteerde zoals ik ben.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Rot godverdomme nou op Morris! Optyfen uit deze wagen. Laat mij het doen. Ga weg. Ren weg. Rot op. Wees geen getuige. Ga terug naar je veilig uitzichtloos leventje. Laat me hier alleen. Laat me mijn ding doen. Rot op.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik stapte uit, sloeg de deur te hard dicht en maakte de langste wandeling ooit naar huis. Om daar maar te overpeinzen of ik mezelf had verraden met die deur.<\/p>\n\n\n\n
De tocht was zo lang door de stille straten van het dorp, dat ik het geluid van de brandweerwagen sirenes door de lucht hoorde reizen.<\/p>\n\n\n\n
Ik heb die nacht geen oog meer dicht gedaan.<\/p>\n\n\n\n
Liefs,<\/p>\n\n\n\n
Morris<\/p>\n\n\n\n
\u200b
\u200bLees de vorige delen van mijn verhaal terug op https:\/\/darkomailarchief.nl\/?cat=5<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hey jij, We reden door het dorp. Weg van de Ford. Weg uit de wijk. De roes van adrenaline en dopamine begon uit te werken. Al starend naar buiten namen de zelfverzekerde gevoelens af en werden overgenomen door onzekerheid en angst. Wie had ons kunnen zien? Welk arrestatieteam ging mij van mijn bed lichten? Welke…<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-510","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-morris-verhaal"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/510","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=510"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/510\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":528,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/510\/revisions\/528"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=510"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=510"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=510"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}