{"id":542,"date":"2021-04-22T17:52:14","date_gmt":"2021-04-22T17:52:14","guid":{"rendered":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/?p=542"},"modified":"2021-06-04T10:10:48","modified_gmt":"2021-06-04T09:10:48","slug":"ik-zie-wel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/?p=542","title":{"rendered":"Ik zie wel"},"content":{"rendered":"
\n
\n

Hey jij,<\/p>\n

\u200b<\/span><\/p>\n<\/div>\n

\n

Ik zou je graag willen vertellen dat mijn leven een betere wending heeft genomen dan wat het was afgelopen jaren. Maar, wie houd ik voor de gek?<\/p>\n

Ik ben opgelucht dat je weet wat ik heb gevoeld en heb meegemaakt. Het voelt niet per se als een bekentenis. Maar ook juist weer wel.<\/p>\n

Dat ik voor het eerst woorden heb gegeven aan mijn meest duistere verleden. Aan jou, vreemdeling. Je voelt aan als een gelijke. Ook al lees je het gewoon. Hopelijk zonder me te veroordelen. Je voelt echt aan als een gelijke. Soms is dat het enige wat we nodig hebben in het leven. Een gelijkwaardig persoon om mee te praten. Die je ziet en begrijpt.<\/p>\n

Ik wil best bekennen dat ik een jaar lang \u2018s ochtends bij het wakker worden uit het raam heb gekeken of iemand van buiten terugkeek naar mij. Bijvoorbeeld vanuit een auto. De neef van Samantha? De politie?<\/p>\n

Maar het bleef muisstil in de straat van mijn tante.<\/p>\n

Net zoals Bertus gewoon naar de schuur bleef komen om de paar weken. We hadden het er met niemand over wat we hadden gedaan. Zelfs niet met elkaar.<\/p>\n

Het is best gek dat een daad of een relatie met iemand pas betekenis krijgt als er een derde persoon bij is om het te zien. Zoals bij een huwelijk er altijd minimaal \u00e9\u00e9n getuige moet zijn. We hebben de ander nodig om het verhaal kloppend te maken. Als een gedeelde herinnering.<\/p>\n

Bertus en ik wilden geen getuigen.<\/p>\n

Niemand mocht deelgenoot worden van onze nacht. Zelfs wijzelf niet.<\/p>\n

Hij heeft een aantal brandbommen naar het huis gegooid van Roels ouders. Dat had ik in de krant gelezen. De voordeur raakte zwaar beschadigd. Maar dat was het wel.<\/p>\n

De politie tastte in het duister wie hierachter kon zitten. Vandalen? Een afrekening uit het criminele circuit?<\/p>\n

Wat me het meest pijn deed was dat ik me goed kon voorstellen dat het leven van Roel en die ouders nooit meer hetzelfde zou zijn. Het niet weten wie dit gedaan heeft, betekent dat je altijd onzeker en angstig blijft of het nog een keer zou kunnen gebeuren.<\/p>\n

Maar hier wil ik niet te lang over nadenken… Want ik kan het niet voor ze oplossen. Soms moet je een struisvogel zijn.<\/p>\n

Wat ik en Samantha hadden was iets zonder getuigen. We hadden geen relatie gehad. We hadden geen tripje hand in hand naar de bioscoop gemaakt. Het was slechts ons geheimpje. Dat wat we hadden konden anderen niet geloven of voorstellen. Mijn vader niet. Zelfs Rio niet. Die zei eens heel dronken dat mijn zoenverhaal over het Limburgse meisje vast niet waar kon zijn. Ik knikte bevestigend. \u2018Dat verhaal over die studiebegeleidster is ook verzonnen toch?\u2019<\/p>\n

Ik knikte maar weer \u2018ja\u2019. Wat kon ik anders als een van je beste vrienden je niet geloofde?<\/p>\n

Bertus geloofde me wel. Die ging door het vuur voor me. Net zoals die neef door het vuur ging voor Samantha.<\/p>\n

Ik zou denk ik nooit door het vuur kunnen gaan voor iemand. Ik ben echt een zwakkeling.<\/p>\n

En toen kwam de dag dat Bertus van de aardbodem was verdwenen. Ik ploos elke regionale krant uit op zoek naar een bericht of er een verdachte was opgepakt. Maar ik vond niets. Alsof het werd verzwegen door de politie.<\/p>\n

Rio had een gerucht gehoord dat hij in hechtenis was genomen. Niemand in de schuur wist waarom. Ik deed alsof ik het ook niet wist.<\/p>\n

Trouwens…<\/p>\n

Ik ben in therapie gegaan om Samantha \u2018een plekje\u2019 in mijn hoofd te geven. Ik vind het een wat gekke uitspraak, een plekje geven. Volgens mijn therapeut zijn we mensen die uit verhalen bestaan. Het is belangrijk om je trauma\u2019s uit je verleden in een ander \u2018perspectief\u2019 te plaatsen, als het je zoveel pijn doet. Begrijpen wat er is gebeurd, wat dat met de psyche doet en wat je ervan kan leren. Zodat het een nieuw verhaal wordt, dat minder emotioneel aanvoelt. Minder zwaar. Meer accepterend. Alsof je het \u2018een plekje\u2019 geeft.<\/p>\n

Zo ver zijn we nog niet in de therapie. Want er komt toch meer naar boven dan ik van tevoren had kunnen bedenken.<\/p>\n

Ik denk nog steeds regelmatig aan haar. Ze verschijnt op willekeurige momenten als een flits in mijn gedachten. Maar ik zoek haar niet meer op. Haar nummer, haar social media profielen, you name it, geblokkeerd.<\/p>\n

Maar ik denk nog steeds regelmatig aan haar.<\/p>\n

Volgens Bertus zijn het de daden die tellen, niet de gedachten. Maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Want ik ben niet zo\u2019n daadkrachtig persoon. Dat maakt me niet per se iemand die niet meetelt.<\/p>\n

Ik weet nog niet wat ik dan wel ben. Bij dat gedeelte van de therapie zijn we nog niet aangekomen. Volgens de psycholoog heb ik een laag zelfbeeld. Maar ik denk eerder dat ik geen beeld heb van mezelf.<\/p>\n

Niemand kijkt terug als ik in de spiegel kijk op dit moment. Ik kijk naar een \u2018hollow man\u2019. Een leeg persoon.<\/p>\n

Ik weet niet zo goed waarom dat zo erg is. Ik zit er niet mee. Dat beeld verandert wel weer. Dat beeld is al zo vaak in mijn leven is veranderd. Van zelfliefde, naar zelfhaat, naar leegte. Het is een cirkel. Misschien blijft het rad eens voor een langere tijd op een vakje hangen dat goed voelt. Maar ik heb altijd het idee dat niets voor altijd is. Ook niet mijn zelfbeeld.<\/p>\n

Ik accepteer wie ik ben. Ik accepteer dat ik niet altijd goed weet hoe ik moet reageren. Ik accepteer dat ik een heg in de fik heb gestoken. Ik accepteer dat ik niet een brandbom naar het huis van Roel heb gegooid.<\/p>\n

Ik accepteer dat het leven ook maar een vaag iets is. Een lijf, vol gevoelens. Een hoofd dat maar blijft denken. Een lijf en hoofd waar ik iets mee moet doen. Maar wat dan precies?<\/p>\n

Ik ben weer met mijn opleiding verdergegaan. Mijn ouders betalen nu de schoolkosten. Zelfs mijn tante heeft de huur verlaagd voor haar zolderkamer. Ook ben ik de vaste oppas van mijn halfzusje geworden. Heb ik je dat al verteld? Ze heet Petra. Het is zo\u2019n schatje.<\/p>\n

Een kind op je schoot hebben is iets buitenaards. De lichaamsgeur. De warmte van haar lijfje, tegen me aangedrukt. De manier waarop ze de wereld bekijkt. Het vertrouwen dat ze in mij heeft.<\/p>\n

Het heeft iets ontnuchterends.<\/p>\n

De ochtenden zijn nog steeds mijn medicijn.<\/p>\n

\u2018s Avonds voor het slapen gaan fantaseer ik niet meer over Samantha. Maar nu over Divine. Hoe dat zou voelen. Wat we zouden doen. Wat ze in mijn oor zou fluisteren.<\/p>\n

Ik wil best wel bekennen dat ik aan het sparen ben voor een avondje met haar in een hotel. Maar dat gaat niet zo snel.<\/p>\n

Ik heb de tijd. Nog minimaal zestig jaar de tijd.<\/p>\n

Ik zie wel vind ik een krachtige zin.<\/p>\n

Want, ik zie wel.<\/p>\n

\ud83d\ude42<\/p>\n

Liefs,<\/p>\n

Morris<\/p>\n

\u200b<\/p>\n

EINDE<\/p>\n

\u200b<\/p>\n<\/div>\n

\n<\/div>\n
\"Built<\/a><\/div>\n<\/div>\n

\"\"<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hey jij, \u200b Ik zou je graag willen vertellen dat mijn leven een betere wending heeft genomen dan wat het was afgelopen jaren. Maar, wie houd ik voor de gek? Ik ben opgelucht dat je weet wat ik heb gevoeld en heb meegemaakt. Het voelt niet per se als een bekentenis. Maar ook juist weer…<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-542","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-morris-verhaal"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/542","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=542"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/542\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":636,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/542\/revisions\/636"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=542"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=542"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/darkomailarchief.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=542"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}