Heb jij je playlist voor je begrafenis al klaar eigenlijk?
Tijdens mijn studie was dit een voortdurend gesprek met mân studievrienden. Welke liedjes in welke volgorde op je eigen begrafenis.
Het is goed om hierover na te denken en het te documenteren.
Moet je eens voorstellen dat ze âHappyâ van Pharrell Williams (2013) draaien en na afloop mensen zeggen: goh, dat âie zoân fan van Pharrell was.
Daar gaat mijn legacy.
Ik denk dat muziek â naast seks â ook de grootste tegenstelling van de dood is.
Ăberhaupt.
Dat de mens ooit van de restanten van dood materiaal muziekinstrumenten ging maken, druipt de symboliek toch vanaf? Van bot en ivoor, hout, dierlijke huiden, schelpen en stenen.
Ik zeg het je, de dood kan dansen.
Ik zeg je dit ook: je eigen begrafenislijstje up-to-date houden is het teken dat we leven.
Vroeger had ik âThe Endâ van The Doors (1967) en âKnockinâ on Heavenâs Doorâ van Guns Nâ Roses (1990) en âHells Bellsâ van AC/DC (1980) eropstaan.
Mede omdat ik veel naar deze bandjes luisterde. Maar nu is het me te pathisch. En het zijn niet deze nummers van deze bands waar ik nou een speciale connectie mee heb.
Nee.
Een liedje voor je begrafenis moet een zwaar, dromerig gevoel oproepen, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. En je moet er een persoonlijke connectie mee hebben.
Het moet niet âcringeâ worden, snap je?
Journalist Doortje Smithuijsen (1990) had in een mooi betoog over het gevoel âcringeâ een bekentenis dat ze wegtrok bij een begrafenis bij een liedje.
Drie keer raden welke.
âMy Wayâ van Frank Sinatra (1969).
Afgelopen jaar had ik keiharde cringe op een begrafenis. Het was de uitvaart van iemand die ik niet heel goed kende â een familievriend, zo iemand die decennialang je leven in- en uitloopt, tot hij daar dus ineens mee stopt. Aan het eind van de dienst, toen de kist werd weggedragen, begon het nummer My Way, van Frank Sinatra. En daarmee begon ook mijn cringe.
En dan vervolgt ze:
My Way is een prachtig nummer, en ook ontzettend passend. âAnd now, the end is near / Iâve lived a life thatâs full / I traveled each and every highway / I did it my way.â Het punt was dat het nummer tĂ© passend was â het was kleur op kleur, zo overduidelijk emotioneel, een begrafenislied Ăłp een begrafenis. Terwijl iedereen als op commando begon te huilen op Sinatraâs bariton, kon ik niet anders dan naar de grond staren en wachten tot mijn cringe voorbij was, mezelf hatend vanwege zoveel afstandelijkheid.
Uit het Volkskrantstuk âNiet te doen man, zĂł cringe!â â waarom we ineenkrimpen van ongemak bij alles wat ook maar een beetje oprecht is.
Lees het met mijn aantekeningen: âhttps://readwise.io/reader/shared/01k2xnheexr742898gmmw5t9a0â
Ja kijk.
Dat wil ik de achterblijvers niet aan doen. Geen cringe op mijn begrafenis.
Ik selecteer bij deze op mijn begrafenis:
- âYou and Whose Armyâ van Radiohead (2001)
- âThe Lotus Eatersâ van Dead Can Dance (1987)
- âAsleepâ van The Smiths (1986)
- âTwenty Yearsâ piano van Placebo (2004)
Op de nominatie:
- âThe Weight of the Worldâ van Editors (2005)
- âYou Want It Darkerâ van Leonard Cohen (2016)
Maar goed.
Ik maak me geen illusies.
Uiteindelijk gaat je eigen begrafenis niet over jou, maar over hoe de achterblijvers jou willen herdenken.
Maar toch.
Ik stap op uit mijn graf als âHappyâ klinkt of iemand zegt ârust zachtâ.
Rusten?
Ik ben geen vampier.
(Fun fact: in het middeleeuwse christendom werd de dood vaak gezien als een tijdelijke slaap. Niet het einde, maar een tussenfase tot de opstanding op de Dag des Oordeels. Daar komt ook het idee van ârust in vredeâ vandaan: wachten in rust. Een verkapte vorm van hoop. GEEN HOOP OP MIJN BEGRAFENIS.)
Maar.
Welke liedjes nomineer jij op je begrafenis?
Liefs,
tomson darko
