M’n hotelkamer was te heet.
De airco kaduuk. Geen zeep in de badkamer. Afstandsbediening van de tv foetsie. Muizen in de breakfast room. Een huilende vrouw achter deur 204.
Maar ik wil geen zeur zijn.
De wereld is niet geholpen met mijn cynische review op Google van dit hotel in Antwerpen. Het maakt zaken kapot. Het kost banen.
Bedoel.
Scroll door Google Reviews en je merkt meteen hoe negatief mensen kunnen zijn.
Mensen hebben zeuren als hobby. ‘Broodje te hart’ en ‘het taardje te koud’. Allemaal van die dingen waarvan ik denk: ja, teleurstelling is het leven, is dat nou echt uno ster waard?
⭐️
(Als ik de zeur in mij toeliet, zou elke supermarkt in mijn buurt op Google Reviews beoordeeld worden op het aantal joggingbroeken dat ik in de ochtend spot. Maar dat terzijde.)
Maar wat nou als ik ’m omdraai?
Moedig ik wel genoeg aan?
Die Italiaanse lunchroom met de beste koffie van Antwerpen? Die kantoorartikelenzaak waar ik na anderhalf uur nog niet uitgekeken was en zeer blut de winkel verliet?
Of die aardige boekenmeneer die me een alleraardigst boek aanraadde?
Er zitten mensen achter.
Juist die niet-beursgenoteerde bedrijven, die geen marketingbudget hebben om te vertellen hoe leuk ze zijn.
Ik wil een aanmoediger zijn in het leven.
Zoals ik m’n favoriete bandjes aanmoedig met m’n Bandcamp-aankopen. Zoals ik kennissen steun die de berg oprennen om geld in te zamelen voor een of andere ziekte.
Je hebt m’n hart geraakt. Wat kan ik voor je terugdoen?
Een paar oprechte woorden zijn zo motiverend voor de mensen erachter.
Ik snap overigens wel waarom we in de zeurvalkuil trappen en alles een gave beleving moet zijn en anders niks.
De wereld is heel transactioneel.
De verwachtingen zijn heel hoog. Aan veel dingen zit een smerig kapitalistisch luchtje. We hebben het idee dat we continu belazerd worden. We zijn ongeduldig. Verwend. Daarom zeuren we. Het is onze laatste vorm van verzet als machteloze consument. Praten met onze mond onder nieuwsberichten en op Marktplaats en bij Google Reviews en op Threads en op X.
Maar het is zo energieslurpend.
Dus.
Word een aanmoediger.
Ik heb ze een briefje gestuurd. Alle zaken die m’n hart hebben geraakt.
Ja, dit klinkt natuurlijk een beetje weird. Maar mijn naam bij een Google-review zetten is echt nog weirder. Dan staat het er na mijn dood nog steeds.
En weet je wat het ook is?
Ik ontvang soms dus een bemoedigend berichtje van iemand. Per mail of app of via DM.
Zo lief.
Maar soms neemt iemand dus de moeite om me een kaartje of een fucking brief te sturen. Om te vertellen hoe geweldig ik ben. (hun woorden, niet de mijne. Just sayin’)
Dat is toch bemoedigend?
Daarom.
Moedig aan.
liefs,
tomson 🪐
