Ik weet dat het mensen helpt: elke avond opschrijven waar je dankbaar voor bent.
Ik snap de intentie ook wel, dat dit regelmatig wordt geadviseerd in therapie.
Maar…
Toch geloof ik er niet in.
DANKBAAR NAAR WIE OF WAT?
Goed.
(Adem in. Adem uit.)
Ik denk gewoon dat er betere ‘methodes’ zijn om de dag met pen en papier af te sluiten. Die ook nog eens meer effect op je geluk hebben.
Daar komen we zo op terug.
Eerst nog even mijn afkeer voor dankbaarheidsboekjes.
Arnon Grunberg (1971) schreef het zo perfect op:
“In augustus werd ik samen met Claudia de Breij geïnterviewd. Ze had het over dankbaarheid.
Verleden week vertelde een moeder op een schoolplein dat ze zo dankbaar was, al verbond zij dat met het christendom.
Kort daarop las ik in NRC Handelsblad een interview met Ernst-Jan Pfauth, die een zelfhulpboek heeft geschreven.
De interviewer, Doortje Smithuijsen, meldt dat daarin sprake is van ‘het actief oefenen van dankbaar zijn’.
Nu ontzeg ik niemand het recht op dankbaarheid, maar laten we er geen verplichting van maken.
Ontevredenheid is misschien wel een net zo goede of betere motor voor creativiteit. En waarom altijd gelukkig zijn?
Dankbaarheid lijkt me een fopspeen die een volwassene in zijn eigen mond stopt om de behoefte aan ontsnappen uit zijn cel tegen te gaan.
Dat kan nuttig zijn, maar om intellectuele verloedering te voorkomen is het raadzaam de fopspeen gewoon fopspeen te noemen in plaats van dankbaarheid.”
— Arnon Grunberg, de Volkskrant
https://www.volkskrant.nl/
Jup.
Een fopspeen.
En bovendien: elke dag weer opschrijven dat ik dankbaar ben voor koffie. Wat is het nut van dat?
Nee.
In mijn roman Sombere hitsigheid Ontgoocheld krijgt Nora ook het advies van haar therapeute om elke avond op te schrijven waar zij dankbaar voor is.
Aangezien Nora en tomson darko een beetje hetzelfde zijn, draait zij het om. Ze schrijft elke avond óók op waar ze ondankbaar voor is.
Noem het een klaaglijst.
Om even de frustratie van de dag te luchten.
Echt.
Dat lucht op.
Dat zou jij ook eens moeten overwegen.
Begin een klaaglijst.
Het is veel leuker om terug te lezen en het relativeert enorm.
Er is ook nog een andere manier.
Dit heet het ‘nooit meer’-boekje.
Ik kwam het tegen in de nieuwsbrief The Art of Noticing.
Het is echt geniaal in zijn eenvoud en zo melancholisch als maar kan.
Zo werkt het:
Schrijf unieke momenten op die je vandaag hebt meegemaakt en die zich nooit meer in je leven zullen herhalen.
- De tomatenpuree die bij het openen van het blikje naar het plafond vloog.
- De glimlach van je neefje toen je de wikkel van het ijsje eraf haalde.
- Het nieuwe boek van tomson darko dat op je deurmat viel en hoe je er als een dolle hond naartoe rende. (dit is subtiele promotie van mijn aankomende boek, maar dat had je vast wel door. Als je ‘m nog niet besteld hebt, het kan hier.)
- Dansen in je kamer op Lou Reed (1942–2013), terwijl de avondzon door je raam scheen.
- Oogcontact van het eenzaamste soort met de kassière van de AH.
Juist die kleine, bijzondere momenten die je verwonderden, die je lieten lachen, die je een klein beetje lieten schamen.
Die schrijf je op. Omdat ze nooit meer in deze vorm nog een keer zullen plaatsvinden in je leven.
Dit zijn de momenten die je dag diepte geven. Dit zijn de momenten die je over een jaar wil teruglezen. Dit zijn die momenten die je wil onthouden.
Er is ook een andere methode. Die schijnt een enorme ‘boost’ aan je geluk te geven.
Elke avond de vraag te beantwoorden: wat ging er goed vandaag?
Kijk.
Dat zijn vragen waar deze melancholische ziel wat mee kan.
Liefs,
tomson
