Lieve {{ subscriber.first_name | strip | default: “vreemdeling” }},
Ik houd deze maand een ‘dagboek’ bij.
Elke dag schrijf ik een inzicht-moment op.
Nu deel ik het met jou.
Laat me weten of je dit volgende week vrijdag ook wil lezen.
6-12 begrafenis blues
Jaren geleden stond ik stijf van anticipatieangst. Alles wat buiten de deur anders en onbekend was, gaf me ANGST.
Zoals een begrafenis. Ik wilde er voor de directe familie zijn, maar zat daar maar in de ontvangstruimte opgesloten in mijn eigen hoofd.
De begrafenis van deze week laat me nu beseffen dat dingen anders zijn geworden. Er was wel wat angst, maar wellicht valt dit onder de gezonde categorie ‘gespannenheid’. Er was geen anticipatieangst. Ervoor, tijdens en erna niet.
Maar, en dat is het gekke: er is geen blijheid of opluchting in me. Ik werd vandaag gewoon somber en vooral verdrietig wakker.
Begrafenissen geven me altijd flashbacks naar vorige begrafenissen.
De andere mensen van wie ik afscheid heb genomen. En hoe klote ik me jarenlang door mijn angst heb gevoeld.
Ja. Tijden zijn veranderd. Ik ben beter geworden. Het laat me alleen niet glimlachen. Het maakt mijn wangen vochtig.
7-12 aquafris
Er was een tijd in mijn leven dat de prijs mij koos in de winkel of supermarkt.
Op mijn 18de op mijzelf wonen is elke cent omdraaien, terwijl je tegelijkertijd ook nog bier in de kroeg wil drinken en dronken een sigaret wil opsteken.
Later kwam ik erachter dat mijn obsessie voor zo min mogelijk uitgeven ook een kenmerk van dwangmatigheid is. Hoe meer spaargeld je hebt, hoe minder hard de buitenwereld je kan raken.
Nu nog steeds kruipt die oude slogan in me. Zoals tijdens het uitzoeken van een nieuwe handtandenborstel. Sinds iemand tegen me zei dat er na drie maanden meer bacteriën op de borstel zitten dan op de rand van je wc, kan ik dat beeld niet meer uitzetten.
Bij het bezoek aan een kleine drogisterij hoopte ik dezelfde tandenborstel aan te treffen. Namelijk van hetzelfde merk als mijn tandpasta: aquafresh. Kom op. Rood-wit-blauw uit je tandpastatube. Hoe vet is dat?
Maar de tandenborstel lag er niet. Wat nu te doen? Die van 4 euro? Die van 3 euro? De goedkoopste van 2? Wat is dit voor complot? Het zijn zachte borstels aan een plastic steel. Dus de prijs koos mij: de goedkoopste.
Wat denk je?
Het poetst WAARDELOOS.
Je komt op een punt in je leven dat wat voor je werkt, gewoon herhaald moet worden. Tot je dood.
8-12 gogh obsessie
Na bijna 2 uur lezen in van Gogh’s brieven vandaag, heeft hij mijn hoofd overgenomen.
Ik wil terugkeren naar de pagina’s. Ik wil YouTube uitpluizen over zijn leven. Ik wil NPO uitspelen en alles kijken met de titel ‘van gogh’. Ik wil alle recente films over zijn leven kijken. Ik wil er de hele dag over praten.
Zoals in het verleden Munch (1863–1944) mijn leven overnam. En Werner Herzog (1942). En Kafka (1883–1924). En stoïcijnse filosofie.
Ik voel me levendig als ik in iemands huid kruip.
9-12 chatgpt moe
Ik ben een minimalist als het op schrijven aankomt.
Simpele woorden boven ingewikkelde. Abstracties worden vermeden. Niet ‘bang om te spreken voor de groep’, maar ‘trillende handen hebben voordat je een groep toespreekt’.
Minimalisme gaat om een verhaal vertellen zoals het is.
Er zijn andere stijlen. Zoals academisch schrijven. Of maximalistisch schrijven, met lange zinnen en moeilijke woorden.
Er is geen goed of fout. Het is een kwestie van smaak. En van stijl.
Die van mij is minimalisme.
Maar. En hier komt het. Door veelvuldig gebruik van ChatGPT ga je overal ChatGPT-teksten herkennen. Iedereens stijl wordt hetzelfde. Niet alleen de —, maar de als-dan-constructie en andere dingen.
Ik erger me eraan. Wat me doet beseffen dat mijn eigen teksten meer poëzie nodig hebben.
Taal heeft persoonlijkheid nodig. Vet op de botten. Iets meer poëzie in mijn minimalisme.
10-12 video doorbraak
Alles wordt tv.
Spotify. Substack. Zelfs in de NS-treinen tegenwoordig bewegend beeld. Mensen worden verdoofd door video’s, zodat je meer advertenties kan kijken.
Ik vind het socialmediaspel niet erg om een beetje mee te spelen. Iedereen volgt ’t algoritme en ik beweeg ertussendoor. Ik haat mezelf herhalen. En trucjes elke keer opnieuw toepassen maakt me vlak.
Het enige wat ik zoek is een format dat werkt om mijn volgers te bereiken om mijn verhalen aan te delen. En dat te herhalen.
Alleen TikTok wacht niet meer op mijn fotoslides met tekst. Het wil video. Ik snap video niet. Ook al snap ik dat TikTok voor de amateurs is. Influencers met miljoen volgers die video’s zonder trucjes van 15 seconden inspreken. Maar ik snap het niet. Hun grapjes en verhalen. Ik snap de TikTok-taal niet.
Gistermiddag een bijna-orgasme-doorbraak bij video, wat voelt als een goed format om mijn teksten aan op te hangen.
Eerste drie seconden zie je de quote. Mijn stem eronder die het uitspreekt. Daarna gaat mijn stem verder. Ditmaal zie je mijn tekst als een typemachine verschijnen.
Is het TikTok-proof? Niet echt. Te weinig prikkels. Geen visuele ondersteuning. Maar het enige wat telt is of Instagram erop zit te wachten.
Het lijkt er wel op. Mijn reels van afgelopen jaar: gemiddeld 3.000 views en 100 likes. Dit nieuwe format gaat gemiddeld naar 400–500 likes en rond de 7.000 views.
Het is wachten tot een video viral gaat. Ik kan alleen maar blijven proberen. Tot ik het zat ben door gebrek aan resultaat. Of door verveling.
liefs,
tomson
