Lieve vreemdeling,
Er is een type mens die ik enorm bewonder, zonder dat ik het zelf zou durven te zijn.
De mens die zichzelf elke keer weer opnieuw uitvindt.
Waar de nieuwe geliefde het tegenovergestelde is van de vorige. Hun nieuwe baan lijkt bij lange na niet op alles wat in het cv staat opgesomd. Ze hebben op het platteland gewoond en in steden en op eilanden en in metropolen.
Er is geen ‘carrièrepad’ of ‘rode lijn’ te ontdekken. Maar hun levenservaring bij al die banen is een geweldig onderwerp om een avondje met een fles wijn mee door te brengen. Het lijkt wel alsof ze vijftien levens in één hebben geleefd.
In het muzieklandschap heb je ook dit type mensen.
david bowie vond zichzelf opnieuw uit
David Bowie (1947–2016) was zo iemand.
Elke tour, elk album weer nam hij een ander ‘personage’ aan en maakte hij een ander type muziek. Zijn bekendste is Ziggy Stardust.
Hij weigerde ook om op elke nieuwe tournee veel van zijn oudere werk te spelen.
In de jaren ’80 werd hij een stadionpopster met het album Let’s Dance (1983).
Het genre van de popmuziek verliet hij daarna direct weer.
Het was hem iets te massaal en te populair. Tot afgrijzen van zijn platenlabel, dat hem daarna dumpte. Want waarom ook niet? Je zakken vullen en dan zeggen: ‘Succes met je gedrag dat je al je hele carrière hebt laten zien, want hier laten we geld op de plank liggen.’
drum ’n bass
Wat volgde waren de jaren ’90, waarin David Bowie vooral wat zoekende was.
En je zou, terugkijkend, ook wel kunnen zeggen dat hij wat ‘verward’ was. Al zag hij er toen verdomd goed uit.
Kijk dan:
Hij begon een band: Tin Machine. Ze maakten rockmuziek die bij lange na niet leek op waar hij stadions mee vulde.
Fans en critici vonden het afschuwelijk. Wat Bowie deed besluiten om een tweede album met de band op te nemen. Want zo laat je zien dat je een autonome artiest bent, verdomme.
Bowie had niet zoveel met wat ‘populair’ was, maar zocht meer de tegencultuur op in de muziek om zich te laten inspireren en er zijn eigen ‘twist’ aan toe te voegen. Zoals in de jaren ’90 de opkomst van drum ’n bass.
Yup.
Hij heeft een drum ’n bass- en jungle-album gemaakt: Earthling (1997).
Daarna slijpte de melancholie in zijn ziel.
de wederopstanding
Als 50-jarige man ging hij meer terugkijken op zijn leven en besloot hij weer muziek te maken die meer aansloot bij de jaren ’70.
In 2000 stond hij als hoofdafsluiter voor 250.000 man op het Britse festival Glastonbury.
Ze noemden het de wederopstanding van David Bowie.
Met zijn charisma betoverde hij het publiek en misschien wel nog belangrijker: hij stopte met zijn verzet om zijn oude werk in het verleden te laten.
Life on Mars? Heroes. Ashes to Ashes. Changes. Ziggy Stardust. Under Pressure.
Ze kwamen allemaal langs.
Het was in die periode dat ik David Bowie voor het eerst ‘live’ op televisie zag. Bij de BBC, bij Jonathan Ross.
Ik zei tegen mijn vader: zijn ogen. Het lijken wel twee kleuren. (dat is mijn herinnering, dat ik dat zei. En mijn vader antwoordde met dat het ‘echt’ was. Geen lenzen.)
Het was ook een heel goed nieuw nummer dat hij daar speelde.
Op YouTube heb ik veel David Bowie-optredens bij Jonathan Ross teruggevonden, maar niet degene die ik me dacht te herinneren.
In 2004 kreeg Bowie een hartaanval en trok hij zich terug uit de muziekwereld.
kippenvel
Op 8 januari 2016 was er opeens een nieuw album: Blackstar (2016). Ik kan het me nog goed herinneren. Het was een vrijdag.
Het maakt niet uit op welk feestje je staat of met wat voor collega’s je aan de lunchtafel zit. De kans is groot dat er altijd een HELE GROTE David Bowie-fan aanwezig is.
Dat was ook die vrijdag. Een collega had het album meteen opgezet en het hele weekend beluisterd met zijn vrouw, en hardop gefilosofeerd waar in godsnaam al die teksten over gingen. Ze leken wel profetisch, zo donker.
Op maandag 11 januari werd bekendgemaakt dat hij op 10 januari was overleden.
Kippenvel.
Bij iedereen.
Zijn laatste album was zijn testament.
ik ben geen bowie
Ik ben geen ‘david bowie’.
Ik houd van voorspelbaarheid en herkenbaarheid. En van de illusie van controle, in de vorm van herhalen wat werkt en me een goed gevoel geeft.
Al volg ik nooit het pad van wat iedereen vindt, kijkt en luistert.
Dat is mijn stille verzet. Mijn eigen vorm van autonomie.
Maar oh, wat bewonder ik dit type mensen.
Die zoveel levens in één leven leven.
Die zich niet druk maken om hoe een beslissing uitpakt.
Proost daarop.
En dan nu mijn top 5 David Bowie-nummers.
Top 5 bowie
Bovenal: ik heb me nooit uitgebreid in zijn oeuvre verdiept. Het zijn meer de mensen die ik in mijn leven heb ontmoet die groot Bowie-fan waren. Hun enthousiasme over deze artiest. Hun persoonlijke ervaringen bij al die albums. Die me altijd weer aanmoedigden om zelf weer eens een album op te zetten.
5. Heroes Mijn huisgenootje had haar kat Bowie genoemd. En haar favoriete artiesten waren David Bowie, The Velvet Underground en The Stranglers. ‘Heroes’ klonk het vaakst door haar speakers. En haar favoriete film was Christiane F. (1981). Ik heb het boek gelezen over drugsgebruiker Christiane in het Berlijn van de jaren ’70, rondom station Zoologischer Garten. Zo rauw. De muziek van Bowie speelt een belangrijke rol in het boek (en de verfilming).
4. This Is Not America Ik had een aantal nummers die mijn vader regelmatig luisterde op mijn mp3-speler gezet. Als de slaap ’s avonds niet kwam, zette ik die op. Liveversies van Fleetwood Mac met ‘The Chain’ en ‘High Hopes’ van Pink Floyd, en ‘This Is Not America’ van David Bowie. Het is niet echt een liedje om bij in slaap te vallen. Maar wel om de melancholie volledig te voelen.
3. The Man Who Sold the World Het MTV Unplugged in New York (1994)-album van Nirvana luisterde ik vooral voor ‘About a Girl’, ‘Where Did You Sleep Last Night’ en natuurlijk ‘The Man Who Sold the World’. Kurt Cobain (1967–1994) zegt aan het einde: ‘That was a David Bowie song.’ Nou en of.
2. China Girl Die luisterde mijn vader altijd toen ik nog op de basisschool zat.
1. Space Oddity Het eerste liedje van David Bowie waar ik geen genoeg van kon krijgen. Zoveel teksten op geschreven in mijn puberteit terwijl dit in mijn oren klonk, op repeat. Een goede vriend sprak me ook jaren aan met ‘Ground Control to Major Tom’ als hij mijn aandacht wilde.
0. Het hele album Blackstar Wat een ervaring is dit. Wat een testament. Met nummers van negen minuten.
ter afsluiting
- Hier kan je mijn bowie-pleelist luisteren op spotify https://open.spotify.com/playlist/4fZWq3dGet9ml9QEQlWMca?si=jjopiZtbRl2EG33KzX_Kxw
- Kijk de best wel aardige documentaire David Bowie: The Final Act (2023) over zijn laatste twintig jaar, op NPO. https://www.npodoc.nl/documentaires/2026/01/david-bowie-the-final-act.html
Maar.
Even serieus.
Wat is jouw favoriet van David Bowie?
liefs,
tomson
